ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ - ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Συγγραφή: Μάξιμος Παχατίρογλου

Μηχανολόγος-Εκπαιδευτικός

Email: maxim_97@pathfinder.gr

Μέρος Όγδοο

ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ

Σύμφωνα με ορισμό του Κάντ:
«Ο διαφωτισμός είναι η έξοδος του ανθρώπου από την ανηλικιότητα, που οφείλεται σε δικό του φταίξιμο».«Τόλμησε να χρησιμοποιήσεις την διάνοια σου». Κυρίαρχο ζήτημα είναι να ελευθερωθεί ο νους από την κατάσταση της νηπιακής εξάρτησης του, απ’ τις «αυθεντίες» των θεοκρατών που η ανθρώπινη διάνοια πρέπει να απαλλαγεί , ανακτώντας την ανεξαρτησία της. Προ πάντων, απ’ τη ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ πρόληψη και την μισαλλοδοξία των Εκκλησιών. Την απεριόριστη και αυθαίρετη εξουσία των απόλυτων μοναρχών, το καταθλιπτικό βάρος του σκοταδισμού και της υποδούλωσης της σκέψης των ανθρώπων στην παράδοση και στα ταμπού της.
Ο διαφωτισμός περιορίζεται αυστηρά στον κόσμο του ανθρώπου και της φύσης. Όλες οι ιδέες μας προέρχονται από τις αισθήσεις. Δεν υπάρχουν έμφυτες ιδέες, βαλμένες στην ψυχή του ανθρώπου από τον θεό και γι΄ αυτό έξω και ανεξάρτητες από την εμπειρία».
«Η ΑΡΧΗ που προκαλεί την ανάπτυξη όλων των ικανοτήτων του ανθρώπου (και όχι μόνο), είναι η αίσθηση, δηλαδή η επενέργεια που ασκεί επάνω του ο εξωτερικός κόσμος».

Στην Ανατολή ο Γνωστικισμός - που συνδύαζε πάρα πολλά φιλοσοφικά στοιχεία με τη θρησκεία - κυνηγήθηκε άγρια με την ταμπέλα της "αίρεσης".
Στη Δύση, οι Καθαροί και οι Ναΐτες εξοντώθηκαν εντελώς. Πολλοί κάλυψαν τη διδασκαλία με τις αλληγορίες τις οποίες μετά ειρωνεύονται, εξηγώντας τις κατά γράμμα οι διάφοροι καλόγεροι. Όμως η Αναγέννηση ήταν αναπόφευκτη. Με την αραβική επίδραση η Επιστήμη και η Φιλοσοφία ακμάζουν ξανά στην άκρη της Ευρώπης.
Στην Ιταλία ο Φιτσίνο μεταφράζει Πλάτωνα και γεννιούνται οι νέες Ακαδημίες.Βέβαια πολλοί νοσταλγούν το παρελθόν και ο ολιστικός τύπος ανθρώπου που ενσαρκώνει ο Ντα Βίντσι δεν τους συγκινεί. Αλλά η πορεία προς την αλήθεια δεν μπορεί να εμποδιστεί.
Σιγά- σιγά με την ολοκληρωμένη παρακμή της πολιτικής και οικονομικής δύναμης του Βατικανού - και όχι μόνο της θρησκευτικής - θα έλθουν στο φως πολλά εγκλήματα του καθολικισμού όχι μόνο διώξεις κατά της φιλοσοφίας αλλά και πολλά άλλα, όπως η γενοκτονία των Ινδιάνων της Βορείου και Νοτίου Αμερικής "στο όνομα του Χριστού", η "δουλεία" των μαύρων στο όνομα αυτού που έλεγε ότι δεν υπάρχει δούλος και οι οπαδοί του διακήρυξαν ότι καταργήθηκε η δουλεία και όμως η δουλεία των μαύρων στους χριστιανούς αποίκους ήταν η χειρότερη που υπήρξε στην ιστορία και με χριστιανούς κυρίως.
Η «αρμονική συνύπαρξη»(;) Θρησκείας, Επιστήμης, Τέχνης, Φιλοσοφίας (βλέπε συμψηφισμός ΑΛΗΘΕΙΑΣ και ΜΥΘΟΥ) που επιχειρείται τα τελευταία 2000 χρόνια ως Ιστορικός συμβιβασμός δεν είναι παρά μια ακόμα προσπάθεια των εξουσιαστών, στον αποπροσανατολισμό των μεγάλων λαϊκών στρωμάτων της κοινωνίας.

ΣΤΗΝ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ ΔΗΛΑΔΗ που είναι χειρότερη της ΑΜΑΘΕΙΑΣ. Δεν παρατηρούμε στις μέρες μας φαινόμενα "αφορισμού" όπως του Νίκου Καζαντζάκη, που τα έργα του έχουν μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου και παντού στις σελίδες του "ψάχνει να βρει το θεό.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
Η προσωποποίηση του ελεύθερου πνεύματος της σύγχρονης Ελληνικής διανόησης στην αναζήτηση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ των πραγμάτων, μέσα απ’ όλες τις φιλοσοφικές – κοινωνικές – πολιτικές και θρησκευτικές θέσεις, καταρρίπτοντας βήμα προς βήμα τα ταμπού των κοινωνικών, θρησκευτικών προκαταλήψεων.
(το εγώ, ο άνθρωπος, η ράτσα, η κοινωνία, η Γη, το Σύμπαν). Βαθιά επηρεασμένος από τον Νίτσε, όπου έκανε τη φιλοσοφική διατριβή του στην ορθολογιστική ερμηνεία του ανθρώπου – υπεράνθρωπου.
Ένας απ’ τους μεγαλύτερους στοχαστές παγκόσμιας αναγνώρισης, που όμως έγινε αποδιοπομπαίος, αφορισμένος, απ’ τους «φωτισμένους» ρασοφόρους «άγιους πατέρες» μας.

«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος»

Ένα τρίπτυχο που σφραγίζει προβληματισμούς και τοποθετήσεις ολόκληρης ζωής, στην προσπάθεια αναζήτησης του αληθινού, του ηθικού , του δίκαιου, μέσα απ’ τη φύση του ανθρώπου και των κοινωνικών σχέσεων. Η απελευθέρωση του νου και της αντίληψης των πραγμάτων, απ’ τις δοτές προκαταλήψεις των διαφόρων θρησκευτικών η άλλων δογμάτων.
Η απομυθοποίηση όλων αυτών, που μόνο συμφορές προσέφεραν στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, προσγειώνει τον άνθρωπο Καζαντζάκη στην «σκληρή» αλλά μόνη αληθινή, χωρίς ωραιοποιήσεις η ψευδαισθήσεις, αντικειμενική πραγματικότητα.

Θεόφιλος Καϊρης

Δίδασκε τη "Θεοσέβεια", με αποτέλεσμα να φυλακιστεί, να πεθάνει από τις κακουχίες και το σώμα του να το γεμίσουν ασβέστη, να το κάψουν και να σκορπίσουν τη στάχτη του στους τέσσερις ανέμους, γιατί ήταν "αιρετικός". Σήμερα όμως έχει στηθεί το άγαλμά του και η προτομή του και πολλοί δρόμοι έχουν το όνομά του. Εκ των υστέρων αναγνώριση. Δεν θα έπρεπε να μας προβληματίσουν όλα αυτά; Η μήπως η εποχή μας είναι καλύτερη;
Οι εθνικισμοί και οι θρησκευτικοί φανατισμοί ξαναγεννιούνται από τις στάχτες τους και το κυνήγι μάγων και μαγισσών ξαναζωντανεύει. Η φιλοσοφία και σήμερα είναι υπό διωγμόν. Όποιος αμφιβάλλει ας διακηρύξει ανοιχτά τις ιδέες του. (άρθρο της κατηγορίας: "Φιλοσοφία")

Ο Εσωτερισμός στον Baruch de Spinoza
Ο Σπινόζα αναφέρεται στην ουσία των πραγμάτων με τον ορισμό πως:

«ουσία είναι εκείνο, που είναι αίτιο του εαυτού του». Τα πάντα είναι αναγκαιότητα, τα πάντα διέπονται από μια υπέρτατη αιτία».
"Τίποτα δεν υπάρχει έξω από την ουσία και όλα υπάρχουν εξαιτίας της."
Η συμφωνία μεταξύ ιδεών και πραγμάτων ανταποκρίνεται ακριβώς σ’ ένα τέλειο παραλληλισμό γιατί και τα δυο είναι όψεις μιας και της ίδιας πραγματικότητας, μιας και της ίδιας ουσίας.

Η ταύτιση του Θεού με την φύση, δεν συνεπάγεται (κατά τον Σπινόζα) αντίθεση μεταξύ θρησκευτικού και επιστημονικού οράματος της πραγματικότητας.
Αλλά αν οι καθολικοί νόμοι της φύσης είναι αποφάσεις του Θεού εκφράζοντας την τελειότητα, τότε δεν υπάρχουν θαύματα . Δεν γίνεται να υπάρχουν διότι αν κάποιος υποστήριζε ότι ο Θεός μπορεί να ενεργεί εναντίων των νόμων της φύσης, αυτός θα παραδεχόταν ότι ο Θεός μπορεί να ενεργεί εναντίον της ίδιας του της φύσης.

Η ταυτότητα της φύσης και του Θεού σημαίνει λοιπόν αναγκαία και αυστηρή τάξη: την τάξη εκείνη που προκύπτει από την άκαμπτη επαγωγική αναγκαιότητα του γεωμετρικού λόγου.
Δεν είναι πολλοί οι φιλόσοφοι της νεότερης εποχής που έχουν καταδιωχτεί και κυνηγηθεί όσο ο Σπινόζα. Και όλα αυτά επειδή είχε την τόλμη να ασκήσει κριτική στην επίσημη θρησκεία.Ο Σπινόζα έλεγε ότι ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός επιβιώνουν μόνο χάρη σε απολιθωμένα δόγματα και κενές τελετουργίες, προτείνοντας πρώτος την "ιστορική-κριτική" ανάγνωση της Βίβλου.

Αρνήθηκε να δεχτεί ότι η Βίβλος είναι βιβλίο εμπνευσμένο ή υπαγορευμένο από το Θεό. Θεωρούσε ότι η "κριτική ανάγνωση" θα μας επιτρέψει να διακρίνουμε μια σειρά αντιφάσεων μεταξύ των διαφόρων βιβλίων και Ευαγγελίων. Κάποια στιγμή ο Σπινόζα εγκαταλείφθηκε και από την ίδια την οικογένειά του. Και το παράδοξο είναι πως λίγοι άνθρωποι στον κόσμο υπερασπίστηκαν με τόσο σθένος την ελευθερία της γνώμης και αγωνίστηκαν με τόσο μεγάλο ζήλο για την ανεξιθρησκία. Ο Σπινόζα αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τόσα εμπόδια, να ξεπεράσει πολλές αντιδράσεις όπου τελικά αποτραβήχτηκε κι αφιέρωσε τη ζωή του στη φιλοσοφία. Κέρδιζε το ψωμί του κατασκευάζοντας κάτοπτρα.

Το επάγγελμα που ασκούσε για τις βιοποριστικές του ανάγκες έχει κάτι το συμβολικό. Όπως πράττουν οι φιλόσοφοι που οφείλουν να βοηθούν τους ανθρώπους να δουν τη ζωή και τον κόσμο κάτω από μια νέα προοπτική. Και το θεμέλιο της φιλοσοφίας του Σπινόζα είναι η επιθυμία του να θεωρήσει τα πάντα "από την άποψη της αιωνιότητας".Διότι ο Σπινόζα πιστεύει πως οι αποδείξεις είναι "τα μάτια της Ψυχής". Πρόκειται για το τρίτο μάτι , εκείνο που μας επιτρέπει να δούμε τη ζωή πέρα απ' όλες τις ψευδαισθήσεις , τα πάθη και τους θανάτους.

Για μια τέτοια παρατήρηση χρειάζονται η ανάπτυξη των αρετών όπως η ταπεινότητα, αγνότητα , λιτότητα, όχι ως αρετές που ακρωτηριάζουν τη ζωή, αλλά ως δυνάμεις που ενώνονται μαζί της και διεισδύουν μέσα της. Ο Σπινόζα πίστευε στη χαρά και στη θέαση. Ήθελε μονάχα να εμπνεύσει , να αφυπνίσει, να ανοίξει τα μάτια. Η απόδειξη ως τρίτο μάτι δεν έχει στόχο να υπαγορεύσει ή να πείσει, αλλά απλώς να αποτελέσει το φακό ή να λειάνει το γυαλί για αυτή την εμπνευσμένη ελεύθερη θέαση.

Francois Marie Voltaire (1694 - 1778)
ο Βολτέρος, αγωνιζόταν με στόχους των φιλελεύθερων αστών, οι οποίοι υπερασπίζονταν τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία και την ισότητα των ανθρώπων ενώπιον του νόμου, ενάντια στην αυθαιρεσία του φεουδαρχικού απολυταρχισμού.
Ταυτόχρονα υποστήριζε όμως ότι «είναι αδύνατο ο πάνσοφος θεός να έχει κάνει νόμους για να τους παραβιάζει», καταφερόμενος έτσι κατά της θαυματολογίας, της δεισιδαιμονίας και της θρησκοληψίας, πράγμα που τον έφερνε σε αντιπαλότητα με το ιερατείο που αξιοποεί για ιδιοτελείς σκοπούς αυτές ακριβώς τις παρεκκλίσεις του Χριστιανισμού.

Ο ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ διέβλεψε πολύ πριν τον Μαρξ ότι η θρησκεία αξιοποιείται για τη δημιουργία «αντεστραμμένης συνείδησης» του κόσμου, με αποτέλεσμα να θεωρεί τον αγώνα και την κριτική κατά του ιερατείου και της θρησκευτικής πρακτικής σαν προϋπόθεση κάθε κοινωνικής κριτικής.
Ο Βολτέρος πίστευε, αντίθετα με τον Μακιαβέλι και τον Λοκ, ότι «η ανθρώπινη φύση είναι καλή» και ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται καλοί, αλλά τους διαστρέφουν οι ανάγκες της ζωής.

Karl Marx
«Η ηθική, η θρησκεία, η μεταφυσική και κάθε τι που ανήκει στη σφαίρα του ιδεώδους, δεν έχει δική του ανεξάρτητη ιστορία. Μόνο στο μέτρο που οι άνθρωποι αναπτύσσουν την παραγωγή τους και επομένως τις κοινωνικές τους σχέσεις τροποποιούν συγχρόνως και τη σκέψη τους».
«Δεν καθορίζει πια η συνείδηση την ζωή αλλά η ζωή την συνείδηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι παίζουν παθητικό ρόλο στην ιστορία, αλλά αντίθετα η βασική τους δραστηριότητα από την οποία εξαρτώνται τα πάντα μέσα από την παραγωγή που καθορίζει και τις κοινωνικές σχέσεις είναι κυρίως ο παράγοντας δημιουργίας ιστορίας και εξέλιξης της κοινωνίας».

«Η «ουσία» του ανθρώπου δεν βρίσκεται στη σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του, σχέση που αποτελεί την εσωτερικότητα η την πνευματικότητα του, και που μπορεί να καθορίζεται μια φορά για πάντα και κατά γενικό τρόπο. Διαμορφώνεται και εξελίσσεται, στη διάρκεια των σχέσεων του ανθρώπου με τους άλλους ανθρώπους και με τη φύση. Σχέσεων που δεν καθορίζονται μια φορά για πάντα αλλά που μεταβάλλονται με την μεταβολή των τρόπων παραγωγής και των μορφών της κοινωνικής οργάνωσης».

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ - ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ

(άρθρο της κατηγορίας: "Φιλοσοφία")

Η φιλοσοφία ήταν πάντα ένας τρόπος ζωής για τους ανθρώπους που ήθελαν και θέλουν να νικήσουν την άγνοια. Αυτό δείχνει και η ίδια η λέξη φίλο-σοφία, αγάπη στη Σοφία, που αποδίδεται στον Πυθαγόρα.
Μέσω της φιλοσοφίας ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει κάθε δογματισμό, φανατισμό και σκοταδισμό, γιατί όλα αυτά είναι παιδιά της άγνοιας, την οποία πάντα πολεμά ο φιλόσοφος με όπλο τη γνώση.

Μέσα στην πορεία του χρόνου βρίσκουμε πολλούς φιλόσοφους και φιλοσοφικές σχολές, που με αθάνατα έργα και με αντίστοιχο προς αυτά τρόπο ζωής - π.χ. Πυθαγόρας, Σωκράτης, Πλάτωνας, Πλωτίνος και πολλοί άλλοι - έδωσαν απαντήσεις σε αιώνια ερωτήματα του ανθρώπου σε σχέση με τον εαυτό του, το Θεό, το Σύμπαν. (βλ." Θεμελιώσεις του εσωτερισμού", περί των τριών κέντρων.)

Ποιος είμαι -πού βρίσκομαι και πού πηγαίνω, είναι ένα τριπλό ερώτημα που πάντα απασχόλησε τον άνθρωπο. Ποιοι κανόνες καθορίζουν τη σχέση μου με τους άλλους ανθρώπους; Πάντα η φιλοσοφία έδωσε απαντήσεις. Ο ενδιαφερόμενος δεν έχει παρά να μελετήσει για τους φιλοσόφους και τα φιλοσοφικά ρεύματα όλων των εποχών και σε όλες τις χώρες, στην Ανατολή και τη Δύση.

Όμως σ' αυτή την προσπάθεια η φιλοσοφία πάντα κυνηγήθηκε από το κατεστημένο κάθε εποχής, που στηρίζεται στην άγνοια της μάζας, την οποία ποδηγετεί και ελέγχει, και αυτή με τη σειρά της είναι ο καλύτερος φίλος και υποστηρικτής του κάθε λογής δογματισμού και κατεστημένου τρόπου σκέψης.

Κι αυτό γιατί οι φιλοσοφικές γνώσεις και αξίες προϋποθέτουν τον άνθρωπο - άτομο και όχι τον άνθρωπο μάζα. Ο άνθρωπος της μάζας, πάντα ήταν υποχείριος της κάθε μορφής εξουσίας και κυρίως της άγνοιας και του φανατισμού του.

Έτσι κάθε μορφή φιλοσοφικής σκέψης που απελευθέρωνε τον άνθρωπο από τα δεσμά της άγνοιας και της μισαλλοδοξίας κυνηγήθηκε με κάθε τρόπο.
Οι φανατικοί πιστοί - κυρίως στον Μεσαίωνα και όχι μόνο - πάντα ήταν από τους πρωτοπόρους στις διώξεις κατά των φιλοσόφων.

Θα παρουσιάσουμε μερικά ξεχωριστά παραδείγματα στην ιστορία της φιλοσοφίας του Δυτικού πολιτισμού, που δείχνουν ακριβώς ότι διώξεις και διωγμοί δεν έγιναν μόνο κατά των Χριστιανών - που μια και έγιναν επίσημη θρησκεία σίγουρα τους έχουν μεγαλοποιήσει - αλλά και κατά των φιλοσόφων. Ακόμη φαίνεται ότι οι διωγμοί κατά της φιλοσοφίας δεν σταματούν, κάτι που δείχνει ότι η φιλοσοφία ποτέ δε γίνεται κατεστημένο και πάντα ενοχλεί - σαν αλογόμυγα όπως έλεγε ο Σωκράτης - τους κάθε λογής "βολεμένους". Πυθαγόρας. Βρισκόμαστε στην αυγή της Δυτικής φιλοσοφίας.

Όπως αναφέραμε πιο πάνω, πρώτος ο Πυθαγόρας χρησιμοποίησε τη λέξη φιλόσοφος για τον εαυτό του. Μετά από πολλά ταξίδια και περιπέτειες, και αφού μυήθηκε στα άδυτα της Αρχαίας Αιγύπτου και στα μυστηριακά κέντρα πολλών άλλων χωρών, ο Πυθαγόρας καταλήγει στην Νότιο Ιταλία, στη λεγόμενη Μεγάλη Ελλάδα. Ιδρύει τη φιλοσοφική σχολή του, το Ομακοείο στον Κρότωνα.

Η μεγάλη γνώση και ακτινοβολία του προσελκύει μαθητές από παντού. Το φιλοσοφικό του σύστημα εκπαίδευσης με μυητική πειθαρχία δημιούργησε τους ανώτερους χαρακτήρες που μπορούσε να επιδείξει η εποχή του. Οι Πυθαγόρειοι επαινέθηκαν πάντα για την ηθική τους, την ταπεινοφροσύνη τους και τη συνέπεια του λόγου της τιμής τους.Όμως....δύο ρήτορες μοιράζονταν τις δημαγωγικές αγορεύσεις και έστρεφαν τον λαό-μάζα κατά των Πυθαγορείων: ο Κύλων και ο Νίνων.Ο πρώτος δεν είχε γίνει δεκτός από τον Πυθαγόρα στη σχολή, όταν αυτοεπαινούμενος είχε πάει στον Πυθαγόρα ζητώντας να γίνει μαθητής του.

Ήταν πλούσιος, καλής καταγωγής αλλά φορτικός, βίαιος και τυραννικός, χρησιμοποιώντας τον κύκλο των φίλων του και τη δύναμη του πλούτου του για να μπορεί ν' αδικεί. Θεωρούσε ότι ήταν πιο άξιος απ' όλους για να γίνει μέτοχος και στη φιλοσοφία του Πυθαγόρα.(Πορφύριος "Πυθαγόρου βίος"54).
Ο δε Νίνων αναφέρει ο Ιάμβλιχος: "προσποιούμενος μεν εξητακέναι τα των Πυθαγορείων απόρρητα, πεπλακώς δε και γεγραφώς εξ ων μάλιστα αυτούς ήμελλε διαβαλείν, και δους τω γραμματεί βιβλίον εκέλευσεν αναγιγνώσκειν, ην δ' αυτώ επιγραφή μεν λόγος ιερός...", δηλ. "ισχυριζόμενος ότι είχε εξετάσει τα μυστικά των Πυθαγορείων και αφού πλαστά σχεδίασε και συνέγραψε τέτοιες λεπτομέρειες, οι οποίες ήταν ειδικά υπολογισμένες να ενοχοποιήσουν τους Πυθαγορείους, έδωσε στο γραμματέα το βιβλίο και διέταξε να το διαβάσει, το βιβλίο επιγραφόταν Ιερός Λόγος ..." (Ιαμβλίχου "Πυθαγορικός βίος" 258, σελ. 180, εκδ. Πύρινος Κόσμος.).

Και συνεχίζει παρακάτω ότι " τόσο πολύ εξαγρίωσε το πλήθος με τις συκοφαντίες του, ώστε μετά από λίγες μέρες μεγάλο πλήθος λαού συναθροίστηκε με την πρόθεση να επιτεθεί κατά των Πυθαγορείων".
Αν και ο Πυθαγόρας έχαιρε άκρας εκτίμησης, όμως το πλήθος που "άγεται και φέρεται" γρήγορα γοητεύθηκε από τους δημαγωγούς και τον "αποτυχημένο μαθητή" Κύλωνα. Έτσι απέδιδαν στον Πυθαγόρα και τους οπαδούς του όλα τα κακά που έπλητταν την πόλη.
Σεισμός, λοιμός, κακοκαιρίες, ό,τι άσχημο και να γινόταν οφειλόταν στις "τελετές" των Πυθαγορείων που εξόργιζαν τα "πνεύματα".
Κάποια μέρα το εξαγριωμένο πλήθος επιτέθηκε και έκαψε τη Σχολή σκοτώνοντας τους περισσότερους μαθητές.


Πολλοί λίγοι σώθηκαν και ανάμεσα τους και ο Πυθαγόρας, ο οποίος όμως μετά από λίγο χρονικό διάστημα πέθανε από τη λύπη του. Σήμερα εξακολουθούμε στα σχολεία να διδάσκουμε το "Πυθαγόρειο θεώρημα" στη γεωμετρία (Τα Μαθηματικά ήταν κύριο μάθημα της φιλοσοφίας και μάλιστα στους Πυθαγόρειους το σημαντικότερο.) και γίνονται συνέδρια για αυτόν, τη Σχολή και τη Διδασκαλία του.
Θεωρείται ο θεμελιωτής της ελληνικής φιλοσοφίας και από τους πρωτοπόρους του Δυτικού πολιτισμού. Όμως πολύς κόσμος αγνοεί ότι διώχτηκε, κυνηγήθηκε, και η Σχολή του κάηκε από το εξαγριωμένο πλήθος που οδήγησαν οι δημαγωγοί.
Σωκράτης. "Τάδε εγράψατο και αντωμόσατο Μέλητος Μελήτου Πιτθεύς Σωκράτει Σωφρονίσκου Αλωπεκήθεν αδικεί Σωκράτης, ους μεν η πόλις νομίζει θεούς ου νομίζων, έτερα δε καινά δαιμόνια εισηγούμενος αδικεί δε και τους νέους διαφθείρων. Τίμημα θάνατος".

Μετάφραση : Ο Πιτθεύς Μέλητος του Μελήτου κατήγγειλε και ενόρκως διαβεβαίωσε κατά του Σωκράτους του Σωφρονίσκου εκ του δήμου Αλωπεκής τα ακόλουθα: Ο Σωκράτης είναι ένοχος αρνούμενος να αναγνωρίσει τους θεούς που αναγνωρίζει το κράτος, και ως εισηγούμενος νέας θεότητας είναι επιπλέον ένοχος, διότι διαφθείρει τους νέους.
Η προτεινόμενη ποινή είναι θάνατος. (Διογ. Λαερτίου "Βίοι φιλοσόφων" Β-5.40). Αυτή ήταν η κατηγορία με την οποία οι Αθηναίοι έστειλαν το Σωκράτη στο Δικαστήριο και καταδικάστηκε να πιεί το κώνειο.Μάρτυρας της Φιλοσοφίας, μαζί με τον Τζορντάνο Μπρούνο, ο Σωκράτης αποτελεί ένα από τα συγκλονιστικότερα παραδείγματα ανθρώπου που διώχτηκε και πέθανε για την ελεύθερη σκέψη του.

Ο Σωκράτης είχε πάρει το αριστείο της ανδρείας για τη συμμετοχή του σε μάχες. Είχε αρνηθεί να καταδώσει στους τριάκοντα τυράννους κάποιο πολίτη που ήθελαν να θανατώσουν. Ακόμη, σύμφωνα με το Διογένη το Λαέρτιο, ο Σωκράτης ήταν ο μόνος που εναντιώθηκε στην καταδίκη σε θάνατο των δέκα στρατηγών της ναυμαχίας των Αργινουσών - οι οποίοι διώκονταν επειδή λόγω κακοκαιρίας δεν είχαν περισυλλέξει και θάψει τους νεκρούς - και πήγε ενάντια στους εξαγριωμένους πολίτες έχοντας την προεδρία της Βουλής (του δικαστηρίου που έκρινε την υπόθεση).

Ο Σωκράτης, ενώ μπορούσε να δραπετεύσει από τη φυλακή, δεν το έκανε, ούτε είχε δεχτεί να έχει δούλους ή άλλες προσφορές από πλούσιους φίλους και μαθητές του. Παρόλα αυτά όμως διώχτηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, προς μεγάλη απογοήτευση του τότε νεαρού μαθητή του και αργότερα μεγάλου φιλοσόφου, Πλάτωνα. Μέσα στην ιστορία της φιλοσοφίας ο Σωκράτης κατέχει σήμερα μια πολύ σημαντική θέση. Αποτελεί μάλιστα σταθμό για να χωρίζονται οι περίοδοι της φιλοσοφίας, αφού έχουμε ως γνωστόν την προσωκρατική φιλοσοφία, τη σωκρατική και τις σωκρατικές σχολές.
Η ζωή του ήταν ένα υπόδειγμα αφοσίωσης στη φιλοσοφία και τα λόγια του αποτελούν αιώνιες σελίδες ηθικής φιλοσοφίας μέσα στα γραπτά του Πλάτωνα.Ακόμη και τις ημέρες και τις ώρες πριν από το θάνατό του τις αφιέρωσε σε συζητήσεις για την αθανασία της ψυχής και τη μετενσάρκωση.

Μέχρι το τέλος πρότρεπε τους μαθητές του να συνεχίσουν να ασχολούνται με τη φιλοσοφία, όπως διηγείται ο Πλάτωνας στο Φαίδωνα. Ο ίδιος ομολογούσε την άγνοιά του με το πασίγνωστο "εν οίδα ότι ουδέν οίδα", αν και το μαντείο των Δελφών είχε πει ότι αυτός ήταν ο πιο σοφός απ' όλους. Αυτή η μαρτυρία στάθηκε όμως και η αιτία για να τον φθονήσουν πολλοί, όπως μας λέει ο Διογένης ο Λαέρτιος.

Ο Σωκράτης στάθηκε σ' όλη του τη ζωή ο κυριότερος πολέμιος των σοφιστών. Προσπάθησε με κάθε τρόπο να δείξει την υπεροχή της πραγματικής επιστήμης - γνώσης απέναντι στη δοκησισοφία - άγνοια που αυτοί εκπροσωπούσαν. Όμως παρόλα αυτά, και πολλά άλλα, διώχτηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, επειδή εισήγε "καινά δαιμόνια"!. Οι Αθηναίοι βέβαια μετάνιωσαν γρήγορα γι' αυτή τους την απόφαση. Εξόρισαν τους κατήγορους, καταδίκασαν το Μέλητο σε θάνατο και έφτιαξαν άγαλμα του Σωκράτη. Τον Ανυτο που κατέφυγε στην Ηράκλεια τον καταδίωξαν οι κάτοικοί της.

Ο Σωκράτης παραμένει ένα φωτεινό παράδειγμα στην ιστορία της φιλοσοφίας και της ελεύθερης σκέψης. Ήταν ένας άνθρωπος που πέθανε χωρίς να προδώσει τις ιδέες του και με το θάνατό του τις επιβεβαίωσε ακόμη περισσότερο.

Αναξαγόρας. Για "αθεΐα" κατηγορήθηκε ο φιλόσοφος Αναξαγόρας, στον οποίο ανακοίνωσαν ταυτόχρονα με την καταδίκη του σε θάνατο και την καταδίκη των παιδιών του. Τότε λέγεται ότι είπε: "Πολύ καιρό πριν η φύση έχει καταδικάσει σε θάνατο και εμένα και τους δικαστές μου". Σύμφωνα με μια εκδοχή, για τα παιδιά του είπε: "ήξερα ότι τα γέννησα θνητά". Παρά τη δίωξη, ο φιλόσοφος σώθηκε χάρη στον Περικλή, ο οποίος ήταν μαθητής του και έπεισε τους Αθηναίους να του χαρίσουν τη ζωή. Τα λόγια του Περικλή καθώς και η άσχημη κατάστασή του, εξαιτίας της φυλάκισης, επηρέασαν τους δικαστές. Αποσύρθηκε στη Λάμψακο όπου και πέθανε σε λίγο καιρό.
Ο Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι, όταν τον ρώτησαν ποια ήταν η τελευταία επιθυμία του, είπε: "Να αφήνετε τα παιδιά να παίζουν κάθε χρόνο το μήνα του θανάτου μου". Έτσι, οι κάτοικοι της Λαμψάκου καθιέρωσαν την τελευταία επιθυμία του σα συνήθεια.

Πλάτων. Μέσα στις διώξεις αυτές, με διάφορες προφάσεις διώχτηκε και ο Πλάτωνας, ο οποίος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους φιλόσοφους όλων των εποχών. Ιδιαίτερα χαρακτηρίστηκε για το θάρρος και το ελεύθερο πνεύμα του. Είχε πάρει το αριστείο της ανδρείας για το θάρρος του στη μάχη. Λέγεται ότι κάποτε ανέβαινε στην Ακρόπολη μαζί με το στρατηγό Χαβρία, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε θάνατο. Μόνος απ' όλους τους Αθηναίους τον υπεράσπισε ο Πλάτωνας. Τότε πλησίασε τον Πλάτωνα ένας συκοφάντης, ο Κρωβύλος, και του είπε: "Έρχεσαι άλλον να υπερασπιστείς και δεν ξέρεις ότι και σένα σε περιμένει το κώνειο του Σωκράτη".

Τότε ο Πλάτωνας επικαλέσθηκε τη διάκρισή του στη μάχη και του είπε: "Και όταν πολεμούσα για την πατρίδα υπέμενα τους κινδύνους, και τώρα για το χρέος μου προς ένα φίλο θα τους υπομείνω". Ο Πλάτωνας διώχτηκε από τους τυράννους των Συρακουσών, όταν πήγε εκεί σε μια προσπάθεια να ιδρύσει μια πολιτεία βασισμένη στις αρχές του ομώνυμου διαλόγου του. Στην αρχή ο τύραννος Διονύσιος του Ερμοκράτη τον ανάγκασε να τον συναναστρέφεται. Όμως ήρθε σε αντίθεση με το πνεύμα του Πλάτωνα, ο οποίος εξέφραζε ελεύθερα τις ιδέες του. Σκέφτηκε μάλιστα να σκοτώσει τον Πλάτωνα και θα το έκανε, αν δεν το συγκρατούσαν οι φίλοι του. Έτσι τον πούλησε σα δούλο.
Τον έδωσε σε κάποιο Σπαρτιάτη, ο οποίος τον πούλησε στην Αίγινα που τότε βρισκόταν σε θανάσιμη έχθρα με τους Αθηναίους. Τότε τον κάλεσαν αμέσως σε δίκη, για να τον καταδικάσουν σε θάνατο. Σύμφωνα με μια παράδοση, το δικαστήριο κράτησε απόλυτη σιωπή περιμένοντας το αποτέλεσμα.

Τελικά αποφάσισαν να μην τον σκοτώσουν, αλλά να τον πουλήσουν πάλι, σαν αιχμάλωτο πολέμου πια. Τότε βρέθηκε ο Αννίκερις ο Κυρηναίος κατά τύχη στην Αίγινα και τον αγόρασε, για να τον αφήσει αμέσως ελεύθερο. Μάλιστα λέγεται ότι δε δέχτηκε τα χρήματα που του πρόσφεραν μετά οι φίλοι του Πλάτωνα.

Ο θρύλος λέει ότι ο Λακεδαιμόνιος Πόλλις που τον πούλησε, πνίγηκε από την οργή του θεού για τη συμπεριφορά του προς το φιλόσοφο. Ο Πλάτωνας είχε επίσης πολλές περιπέτειες και με το Διονύσιο το Νεώτερο. Πιστεύεται ότι αυτός κράτησε στην αρχή θετική στάση απέναντι στον Πλάτωνα, ο οποίος ήταν τότε γνωστός σ' όλη την Ελλάδα. Γρήγορα όμως υπερίσχυσε το τυραννικό του πνεύμα και ο φιλόσοφος βρέθηκε ξανά σε θανάσιμο κίνδυνο. Τελικά επέστρεψε στην Αθήνα χάρη στη βοήθεια των φίλων του. Κύριο ρόλο σ' αυτές τις περιπέτειες και τις διώξεις κατά του Πλάτωνα έπαιξε το γεγονός ότι ο Φιλόσοφος είχε το θάρρος να λέει την αλήθεια κατά πρόσωπο.

Ο Αριστοτέλης, ο μεγάλος Σταγειρίτης φιλόσοφος και ιδρυτής της φιλοσοφικής σχολής του Λυκείου, όπως είναι γνωστό, ήταν δάσκαλος του Αλέξανδρου.Ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος είχαν επιβάλει την ενότητα στις πόλεις - κράτη της Ελλάδας.
Στην Αθήνα υπήρχαν δύο αντιμαχόμενες φατρίες: η φιλομακεδονική και η αντιμακεδονική, με κύριο εκπρόσωπο το μεγάλο ρήτορα Δημοσθένη.

Όσο ζούσε ο Αλέξανδρος ο Αριστοτέλης δε διέτρεχε κίνδυνο. Όμως ήταν δάσκαλός του, και η καταγωγή του από τα Στάγειρα για τους αντιμακεδονικούς τον τοποθετούσε αυτόματα στην αντίθετη παράταξη. Υπήρξαν βέβαια και αυτοί που υποστήριξαν την αντίθεσή του με τη σχολή της Ακαδημίας.
Θεωρείται ότι υπήρχε μια αντιζηλία ανάμεσα στις δύο σχολές. Ξέρουμε όμως ότι όξυναν τις διαφορές τους οι φιλόσοφοι των πολλών φιλοσοφικών σχολών. Γίνονταν δημόσιες συζητήσεις και αναγνώσεις έργων, γράφονταν νέα έργα για διάφορα φιλοσοφικά θέματα κλπ. Μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου η κατάσταση οξύνθηκε. Άρχισε ο διωγμός όλων όσων θεωρούνταν αντίπαλοι. Βέβαια ο Αριστοτέλης ήταν αναγνωρισμένος μεγάλος φιλόσοφος με πολλούς μαθητές. Αλλά πάλι βρέθηκε η μαγική συνταγή... κατηγορία "επί ασεβείας". Μετά τον Αναξαγόρα και το Σωκράτη, έφθασε η σειρά του.


Η κατηγορία ξεκίνησε από τις τιμές που απέδωσε στον Ερμεία Τύραννο του Αταρνέως (θεωρήθηκε ότι οι τιμές που του απέδωσε ο Αριστοτέλης ήταν τιμές θεού. Με το πρόσχημα αυτό στηρίχτηκε η κατηγορία "επί ασεβείας".), προς τιμήν του οποίου συνέθεσε ο Αριστοτέλης τον περίφημο "Ύμνο προς την Αρετή" (βλ. Γράβιγγερ): "Αρετά πολύμοχθε γένει βροτείω θήραμα κάλιστον βίω..." Λέγεται ότι ο Αριστοτέλης είπε ότι δε θα άφηνε τους Αθηναίους να αμαρτήσουν ξανά εναντίον των φιλοσόφων (εννοώντας το θάνατο του Σωκράτη) και έφυγε από την Αθήνα. Κατέφυγε στη Χαλκίδα όπου πέθανε σε ένα χρόνο, ορίζοντας διάδοχο του Λυκείου το Θεόφραστο.

Η Υπατεία. Ένα τραγικό παράδειγμα στην ιστορία της φιλοσοφίας ήταν η Υπατεία, η τελευταία φιλόσοφος της Αλεξάνδρειας, που έζησε μέσα στην ταραχή των συγκρούσεων των Χριστιανών και των "εθνικών", κατά τις οποίες ομάδες φανατικών χριστιανών, ανάμεσα σε άλλα, κατέστρεφαν με σφυριά τις παραστάσεις των Αιγυπτιακών ναών, πιστεύοντας ότι εκτελούσαν "θεάρεστο" έργο….
Οι μεγάλες γνώσεις και η ευγένεια του χαρακτήρα της Υπατείας, που είχε αναλάβει τη διεύθυνση του Μουσείου (έτσι ονομαζόταν η φιλοσοφική Νεοπλατωνική σχολή στην Αλεξάνδρεια), προσέλκυσαν πάρα πολλούς μαθητές. Ασχολήθηκε με τα μαθηματικά και θεωρείται σαν μια από τις εξέχουσες φυσιογνωμίες της εποχής της στο χώρο της φιλοσοφίας. Οι σχέσεις της με όλους ήταν πολύ καλές.

Όμως ο χριστιανικός φανατισμένος όχλος - οπαδοί του επίσκοπου Κύριλλου- καιροφυλακτούσε. Λόγω των καλών σχέσεών της με τον έπαρχο, "θεώρησαν" ότι αυτή έφταιγε για κάποια δυσμενή απόφαση. Έτσι μια μέρα, ενώ διέσχιζε το δρόμο, όρμησαν, την κατέβασαν από την άμαξα και την τράβηξαν μέχρι την πιο κοντινή εκκλησία.
Εκεί την κομμάτιασαν ζωντανή σε μικρά κομμάτια με κοχύλια, την έκαψαν και σκόρπισαν τη στάχτη. Μέσα σ' ένα πανδαιμόνιο εγκληματικής ατμόσφαιρας εξόρκιζαν το "σατανά" που προσωποποιούσε και ενσάρκωνε η φιλοσοφία.Ο αυτοκράτορας για "τιμωρία" απαγόρευσε στους μοναχούς να εμφανίζονται δημόσια στην πόλη.

Η Υπατεία ήταν ο τελευταίος μάρτυρας της φιλοσοφίας στην Αλεξάνδρεια. Τα έργα της χάθηκαν και το όνομά της παραμελήθηκε για αιώνες. Δεν παύει όμως να ανήκει στους μάρτυρες της ελεύθερης σκέψης και στα θύματα της μισαλλοδοξίας και του θρησκευτικού φανατισμού.

Τζορντάνο Μπρούνο. Μέσα στο Μεσαίωνα της Ευρώπης και στον τρόμο που προκαλούσε η Ιερά Εξέταση, εμφανίζεται ένας κοσμοπολίτης φιλόσοφος, ο Τζορντάνο Μπρούνο. Γεννημένος στη Νόλα της Νάπολης, πρωτοπόρος της ιδέας της Ενωμένης Ευρώπης, ταξιδεύει παντού. Εκπλήττει τους πάντες με τη βαθειά γνώση του, πολλές φορές ανεξήγητη, τον αντιδογματισμό και την ευθύτητά του. Δεν "κάνει πολιτική" αλλά εκφράζει καθαρά και ξάστερα τις ιδέες του αντίθετα προς το κάθε λογής κατεστημένο.
Μέσα σ' ένα θρησκόληπτο όχλο που κυριαρχεί στην Ευρώπη μιλά για άπειρους κόσμους, για την ενότητα της ζωής, για τον ολιστικό άνθρωπο, για τη δύναμη της δημιουργικής φαντασίας και το ρόλο της, για την ολοκλήρωση καθώς και για τη μνημοτεχνική.

Θεωρείται μάλιστα ότι κατείχε ένα σύστημα μνημοτεχνικής τόσο αποτελεσματικό, που τον ζητούσαν παντού να το διδάξει. Επίσης έφερε στο φως διδασκαλίες των προσωκρατικών, του Πλάτωνα και ακόμη του μυθικού Ερμή του Τρισμέγιστου, χτυπώντας την Αριστοτέλεια λογική που, μέσω μιας εκφυλισμένης σχολαστικής μορφής της, κυβερνούσε τη βυθισμένη στο Μεσαίωνα Δύση. Όμως η Ιερά Εξέταση καιροφυλακτεί.
Ένας αποτυχημένος μαθητής τον προδίδει κι έτσι σύντομα βρίσκεται έγκλειστος στις τρομερές φυλακές "Πιόμπι" της Ρώμης, φυλακές υποβρύχιες όπου ο χτύπος των νερών "θρυμματίζει" το νου κάθε φυλακισμένου. Εκεί έμεινε έγκλειστος ο Τζορντάνο Μπρούνο επτά ολόκληρα χρόνια. Λίγες μέρες πριν από τη δίκη του κατορθώνει να ξεπεράσει όλα τα προβλήματα της πολύχρονης φυλάκισης που τον είχε μετατρέψει σε ζωντανό τέρας και με θάρρος κατακεραυνώνει τους δικαστές του που τον δίκαζαν "στο όνομα του θεού" και του πάπα. Καταδικάζεται να καεί στο "Κάμπο ντι Φιόρι" της Ρώμης, πλατεία που πουλούσαν λουλούδια...


Μαζί του καίγονται και πολλά από τα βιβλία του, τα οποία μετά τις "μάγισσες" και τους "μάγους" θεωρούνταν από την Ιερά Εξέταση ο υπ' αριθμόν ένα εχθρός της "πίστης".
Λέγεται ότι, όταν άκουσε την απόφαση, είπε στους δικαστές: "Εσείς που με δικάζετε και λέτε την απόφαση, τρέμετε περισσότερο από μένα που την ακούω".Ο Τζορντάνο Μπρούνο υπήρξε ένας φιλόσοφος μάρτυρας των ιδεών του. Δεν υποχώρησε όπως ο Γαλιλαίος, δε μίλησε με καλυμμένα λόγια ούτε κρύφτηκε.


Ήταν ένας γνήσιος εκφραστής της ελεύθερης σκέψης σε μια εποχή που βασίλευε ο σκοταδισμός, η κυριαρχία του πάπα, ο φανατισμός των μοναχικών ταγμάτων και κυρίως η άγνοια. Σαν νέος Σωκράτης πέθανε για τις ιδέες του. Σκόρπισαν τις στάχτες του στους ανέμους και για δύο σχεδόν αιώνες το όνομά του και τα έργα του δεν αναφέρονταν καν. Όμως ο κύκλος του σκοταδισμού έκλεισε και ένας νέος κύκλος έρευνας ξεκίνησε μετά τις πυρές της Ιεράς Εξέτασης.

Όπως συμβαίνει με όλους τους μάρτυρες, εκ των υστέρων ο Τζορντάνο Μπρούνο αναγνωρίστηκε σα γνήσιος εκφραστής της ελεύθερης σκέψης και στην πλατεία που κάηκε υψώνεται σήμερα ένα πανύψηλο μπρούντζινο άγαλμα με παραστάσεις της ζωής και της δίκης του ανάγλυφες στο βάθρο του. Στη βάση του βρίσκονται πάντα φρέσκα λουλούδια που τοποθετούν θαυμαστές του απ' όλο τον κόσμο γι' αυτόν που ήξερε να ζήσει αλλά και να πεθάνει για τις ιδέες του.

Κάναμε μια αναδρομή κατά μήκος της Ιστορίας και αναφέραμε ενδεικτικά τα ονόματα μερικών μόνο φιλοσόφων. Ο κατάλογος όμως θα ήταν πολύ μακρύς, αν επιμέναμε έστω και λίγο. Γιατί η πρωτοπορία στη σκέψη πάντα ήταν ενοχλητική για τους κάθε λογής φανατικούς. Έτσι ονόματα όπως του Ηράκλειτου, του Εμπεδοκλή, των μεγάλων τραγικών αλλά και του φιλόσοφου αυτοκράτορα Ιουλιανού - ο οποίος φαίνεται ότι δολοφονήθηκε από τους χριστιανούς - ανήκουν στη λίστα αυτή.Από τη λίστα των απαγορευμένων βιβλίων της Ιεράς Εξέτασης στη Δύση, δε γλίτωσαν παρά ελάχιστα. Κάποια στιγμή απαγορεύτηκαν μέχρι και τα βιβλία του Καντ.

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ - ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Συγγραφή: Μάξιμος Παχατίρογλου
Εκπαιδευτικος Μηχανολογος
email: maxim_97@pathfinder.gr

ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ – ΦΙΛΟΓΝΩΣΙΑ

Η φιλοσοφία είναι μια πνευματική εκγύμναση. Αυτή την εκγύμναση επικαλείται και ο Πλάτωνας στον Φαίδωνα όταν ορίζει την φιλοσοφία σύμφωνα με μία πολύ παλιά παράδοση σαν μια Μελέτη Θανάτου. Μια μελέτη που ενώνει την αναμνηστική προσπάθεια (σπρωγμένη όσο γίνεται πιο βαθιά σε προηγούμενες ζωές),όπως γινόταν στους Πυθαγόρειους, με την κάθαρση της ψυχής και τον χωρισμό της από το σώμα, το ξεπέρασμα του χρόνου και το πλησίασμα στην απόλυτη αλήθεια.
Ο Σωκράτης μας λέει στον Φαίδωνα : "για μένα είναι φυσικό ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην φιλοσοφία να μη λιποψυχεί την ώρα που πρόκειται να πεθάνει και να ευελπιστεί πως όταν πεθάνει, θα έχει εκεί μεγαλύτερα αγαθά».

Η φιλοσοφία εξετάζει όλες τις πτυχές των ανθρώπινων ανησυχιών και δραστηριοτήτων και είναι το μέσον θεώρησης – τοποθέτησης του σκεπτόμενου ατόμου . Αναφέρεται στην σπουδή πέντε κυρίως θεμάτων : Λογική, Αισθητική, Ηθική, Πολιτική, Μεταφυσική.

Η ΛΟΓΙΚΗ αφορά την επιστημονική σκέψη και πρακτική, που οδηγούν στην έρευνα και αιτιολόγηση του φαινομένου μέσω παρατήρησης κι’ επανάληψης του, με πειραματική και μαθηματική απόδειξη της αρχικής υπόθεσης. Στοχεύει στην αντικειμενική ΓΝΩΣΗ του πράγματος, χωρίς συμβιβασμούς η «κενά» που να επιτρέπουν την οποιαδήποτε αμφισβήτηση .
Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ όπου είναι η σπουδή του ωραίου του τέλειου και ιδανικού μέσω της φιλοσοφίας της τέχνης, με όλες τις προσθέσεις η αφαιρέσεις και ανάλογης της κουλτούρας που την εκφράζει.

Η ΗΘΙΚΗ που αφορά την συμπεριφορά του ανθρώπου στις έννοιες του καλού και κακού μέσω της πρακτικής σοφίας και προσαρμογής της στα εκάστοτε κοινωνικά , πολιτικά , θρησκευτικά , οικονομικά δεδομένα.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ όπου είναι η σπουδή της οργάνωσης της κοινωνίας με όλες τις παραμέτρους διατήρησης, επέκτασης, η αλλαγής πάγιων η άλλων αξιών και συμφερόντων σε ατομικό η κοινωνικό επίπεδο, μικρών η μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων , με τις αναπόφευκτες στην πορεία συγκρούσεις μεταξύ των.
Είναι η πολιτική φιλοσοφία που αναφέρεται στις έννοιες, δημοκρατία, μοναρχία, αριστοκρατία, φεουδαρχία, δικτατορία σοσιαλισμός, κομμουνισμός, καπιταλισμός, ιμπεριαλισμός κλπ.



Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ, η οποία εμπλέκεται σε απροσδιόριστο χώρο-χρόνο να προσπαθεί να ερμηνεύσει-συσχετίσει το πραγματικό με το ιδεατό, της «ύλης» και του «πνεύματος», στη λειτουργία της αντίληψης και της γνώσης χωρίς επιχειρήματα και αποδείξεις, παρά μόνο τον υποθετικό – φανταστικό η θρησκευτικό μεταφυσικό λόγο.

Όλα τα παραπάνω βρίσκονται καταγεγραμμένα ως πληροφοριακό υλικό στη μνήμη του εγκεφάλου σε μικρότερο η μεγαλύτερο βαθμό, και μας προσδιορίζουν ανάλογα της παιδείας, των βιωμάτων και της κουλτούρας μας. Στο μέτρο που λειτουργούμε μ’ αυτά τα στοιχεία, βγάζουμε προς τα έξω τον χαρακτήρα μας, με ότι αυτός εκφράζει.

Ο άνθρωπος της σκέψης και του γόνιμου προβληματισμού, με ευρεία επιστημονική κατάρτιση επί όλων των επί μέρους δεδομένων που αφορούν τη φύση τη ζωή και το σύμπαν, είναι δεδομένο και βέβαιο ότι βρίσκει μόνος του την ΑΛΗΘΕΙΑ.(είτε αρέσει είτε όχι, συναισθηματικά συμφεροντολογικά κρινόμενη…..)

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ - ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ


Θύρα σύνδεσης με PC.. στο κεφάλι
Εγκεφαλικό εμφύτευμα για τον νοητικό έλεγχο υπολογιστών δοκιμάζεται στις

ΗΠΑ (Associated Press)
Ουάσινγκτον
Ένα μικροτσίπ σχεδιασμένο να εισάγεται στον εγκέφαλο παράλυτων ατόμων για να τους επιτρέπει να ελέγχουν υπολογιστές με τη σκέψη έλαβε άδεια από τον αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων να περάσει στη φάση των κλινικών δοκιμών σε ανθρώπους.
Το «Brain Gate» (εγκεφαλική πύλη), που αναπτύχθηκε από την Cyberkinetics, με έδρα τη Μασαχουσέτη, καταγράφει την ηλεκτρική δραστηριότητα των νευρικών κυττάρων και αναγνωρίζει απλές συνειδητές εντολές. Αν οι δοκιμές αποδειχθούν επιτυχείς, η συσκευή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ακόμα και για τον χειρισμό ρομποτικών εργαλείων.

«Θα μπορούμε να λέμε σε έναν παράλυτο ασθενή: 'φαντάσου ότι κινείς το χέρι σου έξι ίντσες προς τα αριστερά'» εξηγεί ο διευθύνων σύμβουλος της Cyberkinetics Τιμ Σέρτζενορ. Το τσιπ τοποθετείται στην επιφάνεια του εγκεφάλου και επικοινωνεί με έναν υπολογιστή μέσω καλωδίων που κρέμονται από το κεφάλι. Η εταιρεία ήδη αναπτύσσει και μια ασύρματη έκδοση. Η συσκευή έχει εμβαδόν τεσσάρων τετραγωνικών χιλιοστών και στη μία επιφάνειά της φέρει μικρές ακίδες-ηλεκτρόδια, τα οποία καταγράφουν την ηλεκτρική δραστηριότητα μιας μικρής ομάδας νευρώνων στον κινητικό φλοιό, που είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο των κινήσεων.

Για να μπορέσει να αναγνωρίζει τις νοητικές εντολές, το Brain Gate πρέπει αρχικά να χαρτογραφήσει την εγκεφαλική λειτουργία, δηλαδή να αντιστοιχίσει πρότυπα ηλεκτρικής δραστηριότητας με συγκεκριμένες εντολές.
Η Cyberkinetics έχει επιδείξει πώς μπορεί να γίνει αυτό με πειράματα σε πιθήκους. Αρχικά, μια σειρά από ηλεκτρόδια κατέγραψαν την ηλεκτρική δραστηριότητα στον κινητικό φλοιό πειραματόζωων που χειρίζονταν ένα τζόιστικ. Τα σήματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν για την ανάπτυξη λογισμικού που επέτρεψε σε άλλους πιθήκους να ελέγχουν έναν ρομποτικό βραχίονα με τη δύναμη της σκέψης, ανέφερε η εταιρεία σε δημοσίευσή της στο Nature.

Τα εμφυτεύματα νοητικού ελέγχου έχουν προσελκύσει τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον και άλλων ερευνητών. Η εταιρεία Neural Signals, με έδρα την Ατλάντα, έχει δοκιμάσει ένα παρόμοιο τσιπ σε έξι ασθενείς, ενώ άλλοι ερευνητικοί φορείς αναπτύσσουν συστήματα που «διαβάζουν» τη σκέψη με ειδικά καπέλα που ενσωματώνουν ηλεκτρόδια. news.in.gr, με πληροφορίες από Associated Press

Οι θρησκείες ως εκφραστές θεών και διαβόλων, οι μάγοι και άλλοι τσαρλατάνοι, κινούμενοι νοητικά στο χώρο, του «μυστήριου», του «ανεξήγητου μεταφυσικού λαβυρίνθου», έπαιξαν και δυστυχώς παίζουν ακόμα σημαντικό, ιστορικό ρόλο στη διαμόρφωση «αντίληψης» του ατόμου και της κοινωνίας, για τη ζωή και του σύμπαν.

Προκειμένου όλοι αυτοί οι εκφραστές τους να έχουν αντικείμενο επιβίωσης και εξουσίας στους πολλούς αφελείς και απαίδευτους υπηκόους, απλούστευσαν τις «απαντήσεις» τους περί δημιουργίας της ζωής και του σύμπαντος με παραμύθια που ταιριάζουν μόνο σε πρωτόγονους.
Παραμύθια που επεβλήθησαν με τον φόβο του Θεού τιμωρού η του Διαβόλου, έγιναν εύκολα η δύσκολα αποδεκτά από τους αμαθείς, με τελικό αποτέλεσμα την τυφλή πίστη που δεν προτρέπει προς την γνώση και αυτοπεποίθηση του ατόμου μέσω αυτής αλλά αντίθετα στην μοιρολατρία, στην υποταγή της «Θεϊκής , Σατανικής η Μαγικής θέλησης» και φυσικά σ’ όλους εκείνους που αυτοχαρακτηρίζονται εκφραστές τους.

Η αναζήτηση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, όσον αφορά την κοσμογονική δημιουργία - λειτουργία - συμπεριφορά του «όλου» προς το «μέρος» και αντίστροφα, και η φυσική επιλογή του αποτελέσματος, είναι ζητήματα που θα έπρεπε να μας οδηγούν στις τοποθετήσεις μας ως λογικά σκεπτόμενα και ενημερωμένα άτομα.
Στο πνευματικό «είναι» του ανθρώπου, η αναζήτηση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, είναι ζητούμενο είτε μέσω θρησκευτικών μεταφυσικών ανησυχιών - αναζητήσεων, είτε μέσω της επιστημονικής γνώσης – απόδειξης και εφαρμογής. Ενδιάμεση κατάσταση που προσπαθεί να συμβιβάσει τις δυο αυτές νοητικές κατευθύνσεις, γίνεται είτε «εκ του πονηρού», είτε λόγω άγνοιας - αφέλειας του ατόμου, που τον οδηγεί τελικά σε αποπροσανατολισμό από την αντικειμενική πραγματικότητα.
Η «επιλογή» σε ατομική βάση μεταξύ των δυο κατευθύνσεων ως βάσης θεώρησης, προβληματισμού, αναζήτησης και τελικής τοποθέτησης, οφείλεται κυρίως στον προσανατολισμό της παιδείας και των βιωμάτων του ατόμου, προκειμένου να σχηματίσει τη «δική του αλήθεια», την ΑΝΤΙΛΗΨΗ του «εγώ», της ζωής, της κοινωνίας και του σύμπαντος.
Το αναπόφευκτο «φυσικό κακό», είναι πως δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής κατεύθυνσης της παιδείας η των βιωμάτων μας. Τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία μας. Έρχονται όλα «από τα πάνω» και μας διαμορφώνουν ανάλογα προσαρμοσμένους, των επιδιωκόμενων σκοπών που καλούμαστε να έχουμε στη ζωή μας, και που ασφαλώς εξυπηρετούν το πολιτικό –θρησκευτικό -οικονομικό –εθνικό κοινωνικό κατεστημένο αξιών.
Κάθε είδους τοποθέτηση σε ατομικό – προσωπικό επίπεδο για απαντήσεις των φαινομένων η των κοινωνικών σχέσεων, αρχίζει απ’ τη στιγμή που το άτομο διαθέτει υποδομή πληροφοριών, αντικειμενικών η όχι, και δημιουργική φαντασία στη διαρκώς δομούμενη αντίληψη του για το «εγώ», τη ζωή, το περιβάλλον, το σύμπαν.

Αν το σύνολο αυτών των παραγόντων που σχηματίζουν και διαμορφώνουν την συνείδηση μας δεν βασίζονται στην αντικειμενική πραγματικότητα, τότε «ζούμε» την εικονική, που μπορεί να κολακεύει η όχι τις ιδεατές άξιες η τα συμφέροντα μας.
Το όποιο αποτέλεσμα τοποθέτησης του «εγώ» μας, θα έχει σχετική η μερική αξία αν αφεθούμε μόνο στον συναισθηματισμό μας. Η αλήθεια των πραγμάτων, για τον σκεπτόμενο άνθρωπο, ήταν, είναι και θα είναι, το ζητούμενο προκειμένου να ερμηνεύει τα φαινόμενα η γεγονότα, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του.

Η λογική ερμηνεία των δεδομένων πληροφοριών, τον οδήγησαν στην επιστημονική έρευνα , που τεκμηρίωνε η όχι με το πείραμα, στην γνώση και κατανόηση των αιτιών και προϋποθέσεων επανάληψης του φαινομένου. Η επανάληψη του φαινομένου μέσω της επιστήμης απομυθοποιεί τα «ΘΑΥΜΑΤΑ» στην αντίληψη του άσχετου μ’ αυτήν.
Η εικονική πραγματικότητα έχει να κάνει με την ψευδαίσθηση όπου το ιδεατό παίρνει τη θέση του πραγματικού.
Το ιδεατό προτάσσεται νοητικά, δημιουργώντας προϋποθέσεις ώθησης της έρευνας και εφαρμογής του πειράματος για επιβεβαίωση του φαινομένου η όχι, απ’ την επιστήμη.
Από τη «μη επιστήμη», το ιδεατό γίνεται «αλήθεια» τυφλής πίστης, μιας εικονικής πραγματικότητας συναισθηματικής κυρίως βάσης θεώρησης και αντίληψης των πραγμάτων.

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ - ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Συγγραφή: Μάξιμος Παχατίρογλου
Εκπαιδευτικός Μηχανολόγος
email: maxim_97@pathfinder.gr


ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

Η ολιστική χρήση του ανθρώπινου εγκεφάλου

Πρόσφατα, ο αμερικανός ψυχολόγος Howard Gardner, διατύπωσε τη θεωρία της Πολλαπλής Νοημοσύνης, την οποία συνθέτουν επτά (7) είδη νοημοσύνης: η λεκτική, η λογικομαθηματική, η μουσική, η σωματική-συναισθητική, η χωρική, η διαπροσωπική και η ενδοπροσωπική νοημοσύνη. Ακόμα πιο πρόσφατα προστέθηκαν άλλα δύο είδη νοημοσύνης: η φυσιοκρατική και η υπαρξιακή. Με βάση αυτή τη θεωρία, η ανάπτυξη του ανθρώπου προϋποθέτει μια ολιστική ανάπτυξη όλων αυτών των ειδών νοημοσύνης.

Ο καθένας μας θα πρέπει να δώσει ιδιαίτερο βάρος στην καλλιέργεια της νοημοσύνης στην όποια υστερεί. Η θεωρία αυτή και οι εφαρμογές της βρίσκονται προς το παρόν σε ερευνητικό στάδιο στις Η.Π.Α. Στόχος είναι ο ολιστικός άνθρωπος που συνδυάζει αντίθετα και συμπληρωματικά χαρακτηριστικά: λογικός και διαισθητικός, πρακτικός και ονειροπόλος, αυτός που ξέρει "πατάει στη γη" αλλά και να "υψώνει το κεφάλι στον ουρανό".

Ίσως τελικά πλησιάζει η μέρα που ο άνθρωπος, μέσα από την σύγχρονη επιστήμη, αλλά και σε συνδυασμό με τεχνικές γνωστές απ' την αρχαιότητα, να καταφέρει μια πιο βαθιά προσέγγιση του εαυτού του και μια αύξηση των δυνατοτήτων του! Ίσως τότε να μπορούμε να μιλάμε για έναν καλύτερο άνθρωπο. (Από δημοσίευμα του pathfinder.gr)

Η γνώση των στοιχείων, ιδιοτήτων, αιτιών και λειτουργιών που συμβαίνουν γενικώς το σύμπαν, οι προϋποθέσεις συμπεριφοράς και μετάλλαξης των στη δημιουργία του πρώτου μονό-κυτταρικού οργανισμού, η ακόμη γενικότερα της δημιουργίας, λειτουργίας και μετάλλαξης του συνόλου των άστρων και γαλαξιών του σύμπαντος, είναι πλέον δεδομένα σε μεγάλο μέρος της «αλήθειας» τους, για την σύγχρονη επιστήμη.
Ο θάνατος των κυττάρων δεν είναι παρά η αρχή μετάλλαξης της εσωτερικής τους ενέργειας και της σύστασης τους, στην δημιουργία άλλης μορφής ζωής, ικανής να επιβιώσει στις επικρατούσες συνθήκες του περιβάλλοντος των, μη έχοντας την ανάγκη λειτουργίας του προηγούμενου «όλου».

Γνωρίζουμε σήμερα με μεγάλη προσέγγιση της αλήθειας, για μεγάλο αριθμό ερωτημάτων μας τι συμβαίνει στο μικρόκοσμο της βιοτεχνολογίας και στον μακρόκοσμο του αχανούς σύμπαντος. Πως δημιουργείται και εξελίσσεται χρονικά, πως λειτουργούν οι νόμοι της φύσης μέσω χημικών, ηλεκτρικών ,θερμοπυρηνικών η άλλων αντιδράσεων των διαφόρων στοιχείων.

Όλες αυτές οι γνώσεις, στο ΣΥΝΟΛΟ και στην αλληλεξάρτηση τους, δίνουν δυνατότητες περαιτέρω έρευνας και προσέγγισης της αντικειμενικής και μόνης ΑΛΗΘΕΙΑΣ των πραγμάτων, όπου σήμερα με βεβαιότητα μπορούμε να την προσεγγίζουμε και να αναγνωρίζουμε σε σημαντικό μέρος της.

Ότι συμβαίνει λειτουργικά στον άνθρωπο, αφορά όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, αφού οι προϋποθέσεις ύπαρξης και τα στοιχεία που μας αποτελούν είναι κοινά στο σύνολο τους, διεπόμενα απ’ τους ίδιους φυσικούς νόμους δημιουργίας και μετάλλαξης. Ο γενετικός κώδικας (DNA) όλων των ειδών, έχει περισσότερες ομοιότητες, παρά τις διαφορές που ορίζουν την μορφή και τις ιδιαιτερότητες του καθενός ξεχωριστά, στην προσαρμογή του περιβάλλοντος που τάχθηκε από την φύση για επιβίωση του.

Στην ουσία των πραγμάτων και όσον αφορά τις νοητικές αντιλήψεις μας, «ΕΙΜΑΣΤΕ» ΟΣΑ ΚΑΙ Ο΄ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ποσοτικά - ποιοτικά την ΑΛΗΘΕΙΑ της φύσης των πραγμάτων, και στην συνειδητή η μη δυνατότητα, απόρριψης επίκτητων πληροφοριών παράδοσης που οδηγούν μακριά απ’ αυτήν.


Η διαδικασία αυτή για τον καθένα μας, ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, προϋποθέτει γνώση επαρκή, επί όλων των δεδομένων της παγκόσμιας εμπειρίας και εξέλιξης, καθώς επίσης και των αντικειμενικών – υποκειμενικών παραγόντων ιδίας κριτικής θέσης τελικών συμπερασμάτων. Πόσο δηλαδή επηρεάζεται η κρίση και τοποθέτηση μας σε τέτοια ζητήματα, όπου το επίπλαστο αντικαθιστά το πραγματικό λόγω άγνοιας και ιδίων συναισθηματικών η άλλων καταστάσεων.

Το ΣΥΜΦΕΡΟΝ για παράδειγμα προτάσσεται απ’ το «εγώ» στη αντίληψη μας, και λαμβάνεται ως βασικό στοιχείο ενεργειών επιβίωσης, αυτοσυντήρησης, αυτοπροστασίας αλλά και επιβεβαίωσης της οντότητας μας .
Απ’ το συμφέρον όμως, προκύπτει η σκοπιμότητα, που εμποδίζει κριτικά τον δρόμο της αντικειμενικότητας. Η κρίση μας επομένως αν θέλουμε να έχει αντικειμενικότητα, δεν θα πρέπει να αγνοεί η να μην λαμβάνει υπ’ όψιν στοιχεία όπως αυτό, που μας ορίζουν στο σύνολο τους απ’ τη φυσική μας υπόσταση.


Η συνδυαστική επεξεργασία όλων αυτών των πληροφοριών, δημιουργούν ανάλογες αντιλήψεις των πραγμάτων, που όσον αφορά το περιβάλλον μπορεί η αίσθηση να είναι εν «πολλοίς» κοινή, αλλά η προερχόμενη απ’ τις επίκτητες πληροφορίες, διαφοροποιεί και διακρίνει τον καθένα ξεχωριστά στην μοναδικότητα του.
Μια μοναδικότητα που φέρνει την προσωπική σφραγίδα, του καθενός, αλλά πάντα με επιρροές του κοινωνικού προτύπου που μεγάλωσε, σε αρχές, ήθη, άξιες, φοβίες και λοιπές πληροφορίες, προερχόμενες κυρίως απ’ την παράδοση.
Αν οι γνώσεις μας είναι επαρκείς στο αντικείμενο της δραστηριότητας μας, τότε αποδίδουμε ικανοποιητικά, αν όχι κάνουμε λάθη. Λάθη, διότι ο εγκέφαλος μας λειτουργεί σε λάθος η ανεπαρκείς πληροφοριακές βάσεις που έχουν καταχωρηθεί στην μνήμη, και η επεξεργασία τους οδηγεί κατά κανόνα και λογικά, σε λάθος συμπεράσματα η ενέργειες, όπου στο σύνολο και στην ποιότητα τους, μας αποτελούν και μας ορίζουν.

Η απόρριψη - διόρθωση των λαθών αυτών είναι διαδικασία δύσκολη έως αδύνατη υπόθεση για τους περισσότερους, διότι έτσι «βολεύει» λειτουργικά «τεμπέλικα» τον εγκέφαλο που δεν αρέσκεται σε αναθεωρήσεις των υπαρχόντων πληροφοριών του, βασανιστικά γι’ αυτόν στην επεξεργασία και καταγραφή άλλων πολυσύνθετων εννοιών. Με τον καιρό γίνεται συνήθεια οκνηρίας (τεμπελιάς) και καθεστώς μόνιμης απραξίας δημιουργικής λειτουργίας της σκέψης για προβληματισμούς και ορθολογικές απαντήσεις.
Αν λοιπόν η «συνήθεια» πνευματικής οκνηρίας γίνεται με τον καιρό «δεύτερη φύση» μας, τότε χρειαζόμαστε αφύπνιση και προβληματισμό με αυτοκριτική διάθεση αναθεώρησης, πολλών η και όλων ενδεχομένως των μέχρι σήμερα απόψεων και αντιλήψεων μας. Κάτι τέτοιο ασφαλώς, συνεπάγεται Παιδεία που να μην εμπλέκει η να συσχετίζει την Επιστήμη με την Θεολογία , την Φυσική με την Μεταφυσική, το πραγματικό με το ιδεατό - φανταστικό.
Χρειαζόμαστε γνώσεις και νοοτροπία επιστημονικής λογικής ανάλυσης, όλων των θεμάτων που μας αφορούν ως νοήμονα όντα.

Άντ’ αυτού και παρ’ ότι βρισκόμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα με συσσωρευμένη εμπειρία και γνώσεις, που απομυθοποιούν μύθους και παραδόσεις, υποχρεωνόμαστε να ακολουθούμε πρότυπα παιδείας, μεσαιωνικής, μυστηριακής, σκοταδιστικής αντίληψης λόγω «εθνικών» κυρίως σκοπιμοτήτων.


Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων ανθρώπων, όχι μόνο δεν οδηγείται, όσο οι καιροί απαιτούν απ’ τις εξελίξεις των νέων επιστημονικών δεδομένων, στην αναθεώρηση επίπλαστων εικονικών, νοητικών καταστάσεων και προσαρμογής της αντίληψης των, στην επιστημονική λογική ερμηνεία της πραγματικότητας αλλά αντίθετα καλούνται με όλα τα μέσα να υπηρετήσουν την παράδοση, που αφορά κυρίως ένα σκοταδιστικό παρελθόν και αντιλήψεις, ξεπερασμένες και ανούσιες για τα δεδομένα της εποχής μας .
Οι παραδόσεις, εκτός των όποιων ιστορικών η μυθικών γραφικοτήτων του παρελθόντος, επιβάλλεται να διατηρούνται για να μας διδάσκουν τα λάθη, παραλήψεις, σκοπιμότητες και ιδιαιτερότητες στην πολιτιστική μας εξέλιξη. Αν και όταν όμως όλ’ αυτά γίνονται «φετίχ» στην συνείδηση μας, μόνο κακό μπορούν να κάνουν στις αντιλήψεις μας γενικώς.

Η όποια πρόοδος αντίληψης της αντικειμενικής πραγματικότητας του μέσου ανθρώπου, προχωρεί με βήμα σημειωτόν, όταν ταυτόχρονα οι επιστημονικές εφαρμογές και γνώσεις κινούνται με την ταχύτητα του φωτός.

Για παράδειγμα, στην εποχή μας δεν υπάρχει μέρα που να μην ανακοινώνεται μια επιστημονική ανακάλυψη η εφαρμογή. Πόσοι από μας ενδιαφέρονται να πληροφορούνται σχετικά; Ελάχιστοι στο σύνολο μας. Πως γίνεται επομένως να διαφοροποιήσουμε τις αντιλήψεις μας όταν έχουμε άγνοια κι αδιαφορία για το κάθε νέο που προάγει τη γνώση έναντι της παράδοσης και του θεοκρατικού μύθου;

Προσπαθώντας να πλησιάσουμε την ΑΛΗΘΕΙΑ, θα διαπιστώσουμε σχεδόν αμέσως, ότι δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Δεν είναι, διότι αντικειμενικά δεν έχουμε επαρκή η το πιθανότερο καθόλου γνώση της φύσης των προβλημάτων που εξετάζουμε πολλές φορές, και επομένως τα όποια υποκειμενικά συμπεράσματα μας, έχουν σχετική η και καθόλου άξια, έναντι της φύσης των, η των αιτιών που τα προκαλούν.
Η γνώση σε συνάρτηση με την αίσθηση καθορίζουν την αντίληψη του πράγματος, που όμως όποια κι αν είναι αυτή, δεν μπορεί να αντικαταστήσει το απόλυτα ΑΛΗΘΙΝΟ αν γνωρίζουμε μόνο μέρος απ’ το «όλον» του.
Στις φιλοσοφικές αναζητήσεις τέτοιων προβλημάτων, όποια υπόθεση κάνουμε γενικώς , αν δεν προτάσσουμε την επιστημονική λογική και πρακτική μέσω του ορθολογισμού, τότε με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε σε αποπροσανατολισμό απ’ την αντικειμενική ΑΛΗΘΕΙΑ του ζητούμενου.
Ο αποπροσανατολισμός της αντίληψης, γίνεται κυρίως και κατ’ αρχήν απ’ το άμεσο οικογενειακό – φιλικό περιβάλλον και απ’ τους ταγμένους γι’ αυτό το σκοπό «δασκάλους», στην συστηματική και προγραμματισμένη απ’ την εκάστοτε εξουσία παρεχόμενη παιδεία σκοπιμότητας.


Η καταγραφή στη μνήμη του εγκέφαλου,( απ’ την πρώτη στιγμή της ύπαρξης μας) πληροφοριών που σχεδόν στο σύνολο τους δεν έχουν επιστημονική βάση θεώρησης των πραγμάτων, αλλά την παράδοση (με τις όποιες σκοπιμότητες ερμηνείας εμπεριέχει αυτή), γίνεται θεμέλιο δόμησης της μετέπειτα πορείας αντίληψης μας. Στο σύνολο των ανθρώπων, ελάχιστοι συγκριτικά μπορούν να ξεφύγουν και να διαφοροποιηθούν αυτοβούλως απ’ τα πρωταρχικά στοιχεία δόμησης του «εγώ», στα κατεστημένα απ’ την παράδοση πρότυπα και αξίες ζωής.

Όλα όσα αφορούν το σύμπαν στη δομή και λειτουργία του, καθώς και της έμβιας ζωής ως αναπόσπαστο μέρος του, έχουν αρχή – τέλος – αρχή και ούτω καθ’ εξής νομοτελειακά. Η εκάστοτε ενδιάμεση κατάσταση είναι το ορατό και άμεσα αντιληπτό γεγονός του παρατηρητή. Το γεγονός όμως καθεαυτού, δεν μπορεί να εξηγηθεί ολοκληρωμένα και τεκμηριωμένα αν ταυτόχρονα δεν γνωρίζουμε την αιτία που το προκάλεσε στην αρχή του.
Το «τέλος», ορίζει την «αρχή», μιας νέας εξελιγμένης κατάστασης δεδομένων και επομένως τη δημιουργία νέου γεγονότος η φαινομένου.

Οι επιστήμες που εξετάζουν και ερευνούν γεγονότα η φαινόμενα , προσπαθούν κάθε φορά να εισχωρήσουν σε βάθος τη γνώση και να γνωρίσουν τα αίτια που τα προκαλούν. Αυτή η διαδικασία για να είναι εφικτή, συνεπάγεται προηγούμενες γνώσεις εξειδικευμένες κάθε φορά και ανάλογες των προβλημάτων. Στο σύνολο και με άμεση συσχέτιση όλων αυτών, μπορούμε να κατανοήσουμε και να διακρίνουμε σε μεγάλο βαθμό την ΑΛΗΘΕΙΑ των πραγμάτων. Αν λοιπόν επιδιώξουμε να σχηματίσουμε αντικειμενική αντίληψη των πραγμάτων πρέπει πρώτιστα να εξετάζουμε τα γεγονότα από τις ρίζες των αιτιών που τα προκάλεσαν και όχι απλά σαν δεδομένα και πάγια στην κατάσταση που υπάρχουν και φαίνονται.
Το τρίπτυχο «γέννηση, ζωή, θάνατος» αφορά τη λειτουργία της φύσης και του σύμπαντος, με νόμους και κανόνες δεδομένους κι αναλλοίωτους. Η γνώση τους είναι στοιχείο απαραίτητο για την ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ των πραγμάτων. Όταν και όπου υπάρχει αυτή η γνώση σε επάρκεια, γίνεται εύκολη υπόθεση η πρόβλεψη του αποτελέσματος, με μαθηματική ακρίβεια για το μελλοντικό.

Όταν η γνώση είναι μερική η ανύπαρκτη στο ζητούμενο, ο καθένας μπορεί να δίνει οποιαδήποτε ερμηνεία και ανάλογη της υποδομής του σε γνώσεις, κουλτούρα και παιδεία που διαθέτει.


Ένας πολύπλοκος μηχανισμός που αποτελείται από χιλιάδες μικρά η μεγάλα εξαρτήματα, το καθένα ξεχωριστά απ’ αυτά, δεν αντιπροσωπεύει καθόλου και σε τίποτα τον λόγο και ρόλο ύπαρξης του «όλου» μηχανισμού και του προορισμού του. Έχει δική του οντότητα και ιδιότητες που το καθιστούν ικανό και κατάλληλο να παίξει τον μικρό η μεγαλύτερο ρόλο του στο «όλον».
Το ίδιο συμβαίνει με τις «βιολογικές μηχανές» του ζωικού μας κόσμου, όπως ασφαλώς και στον άνθρωπο. Στα δισεκατομμύρια των κυττάρων που τον αποτελούν, το καθένα ξεχωριστά, έχει τη δική του οντότητα και αντίληψη της ύπαρξης και προορισμού του, αλλά από μόνο του δεν ορίζει σε τίποτα το «όλον» του ανθρώπου.

Η πλήρης γνώση της αλληλεξάρτησης του «όλου» απ’ το «επί μέρους» και αντίστροφα, δίνει το δικαίωμα υπεύθυνης γνώμης, έκφρασης η τοποθέτησης. Είναι σε κάθε περίπτωση ο ειδικός εξειδικευμένος άνθρωπος. Υπάρχει όμως τέτοιου είδους εξειδίκευση για την παγκόσμια γνώση κι’ εμπειρία από μεμονωμένο άτομο, προκειμένου να πάρει θέση και απόφαση για άλλα πολυσύνθετα ζητήματα; Όχι ασφαλώς. Αυτό το πρόβλημα «λύνεται» από την αθροιστική γνώση και εμπειρία των πολλών που αποτελούν την «ομάδα η το συμβούλιο εργασίας».
Η αφομοίωση «της παγκόσμιας γνώσης και εμπειρίας» σε ατομικό – προσωπικό επίπεδο, είναι ανέφικτη υπόθεση. (προς το παρόν τουλάχιστον, γιατί στο απώτερο μέλλον ….όλα είναι δυνατά μέσω των εμφυτευμάτων microchips στον εγκέφαλο). Αυτή την αδυναμία αφομοίωσης της παγκόσμιας γνώσης και εμπειρίας απ’ το μεμονωμένο άτομο και η ανασφάλεια του που πηγάζει απ’ αυτή την άγνοια του, εκμεταλλεύεται ο θεοκράτης «δάσκαλος», που προτάσσει και συγκρίνει, στην «παντοδυναμία και παντογνωσία» του ιδεατού Θεού προκειμένου να τον φοβίσει, να υποτάξει και να ευνουχίσει την δυναμική της οντότητας του που απ’ τη φύση του κληρονόμησε.


Το άτομο όμως απολαμβάνει και βιώνει ζωή του, από το σύνολο της παγκόσμιας γνώσης και εμπειρίας και όχι μόνο απ’ τις αποκλειστικά δικές του ικανότητες. Αυτή τη «λεπτομέρεια» έντεχνα την αποσιωπούν η και αγνοούν να την προτάξουν στα κηρύγματα τους. Την άμεση σχέση και συνάρτηση δηλαδή του ατόμου από την προσφορά της παγκόσμιας γνώσης και εμπειρίας στην καθημερινότητα και στη ζωή του γενικότερα.

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ - ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Συγγραφή: Μάξιμος Παχατίρογλου
Εκπαιδευτικός Μηχανολόγος
email: maxim_97@pathfinder.gr


ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Το σώμα μας παράγει ενέργεια .
Adam Heller

Η σύγχρονη ιατρική χρησιμοποιεί, όλο και πιο πολύ, μηχανικά μοσχεύματα που ενσωματώνονται στον ανθρώπινο οργανισμό. 'Eνα μειονέκτημά αυτών των συσκευών είναι ότι απαιτούν την ύπαρξη κάποιας εξωτερικής πηγής ενέργειας.
Τώρα όμως μια νέα μέθοδος παράγει αυτή την απαιτούμενη ενέργεια απ' τον ίδιο τον ανθρώπινο οργανισμό. Η ερευνητική ομάδα του Adam Heller απ' το πανεπιστήμιο του Austin στο Τέξας, έχει αναπτύξει μια μικροσκοπική συσκευή που αφού εμφυτευτεί στον ανθρώπινο οργανισμό, μπορεί να παράγει ρεύμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από άλλες εμφυτευμένες συσκευές (π.χ. αισθητήρες για την ανίχνευση του σακχάρου στο αίμα). Ο μηχανισμός αυτός, παράγει ηλεκτρική ενέργεια απ' την συνήθη μεταβολική αντίδραση της γλυκόζης με το οξυγόνο και μπορεί να εισαχθεί σε διάφορα σημεία του οργανισμού που περιέχουν υγρά πλούσια σε γλυκόζη (π.χ. στη σπονδυλική στήλη). Παρόμοιες συσκευές είχαν κατασκευαστεί και παλιότερα.

Το πρόβλημά τους όμως ήταν ότι δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά στο περιβάλλον του ανθρώπινου οργανισμού. Οι κατασκευαστές της νέας αυτής μικροσκοπικής - μήκους 2 εκατοστών και πλάτους 7 χιλιοστών του χιλιοστού - συσκευής, ισχυρίζονται ότι λειτουργεί πολύ καλά σε θερμοκρασία σώματος 37 βαθμών και PH 7,2. Η ενέργεια που μπορεί να παράγει είναι της τάξης των 1,9 microwatts (όσο μια μπαταρία ρολογιού χειρός). Μπορεί δηλαδή να τροφοδοτήσει άλλες μικροσυσκευές, όχι όμως μια τεχνητή καρδιά.
Επιπλέον δεν έχει μακρά διάρκεια ζωής (χάνει 6% της ισχύς κάθε μέρα). Παρόλα αυτά αποτελεί μια ελπιδοφόρα για το μέλλον τεχνολογική εφαρμογή. Θυμηθείτε το Matrix.

Ο κόσμος των μηχανών εκτρέφει... ανθρώπους για να χρησιμοποιεί την θερμότητα του σώματός τους για πηγή ενέργειας. Λοιπόν, ο κινηματογράφος αντιγράφει την επιστήμη ή η επιστήμη τον κινηματογράφο. Ιδού η απορία!

Οι κρυμμένες δυνατότητες του εγκεφάλου!

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να σκέφτονται με μια «καρτεσιανή λογική», δηλ. με ένα γραμμικό τρόπο σκέψης, με μια επαγωγική λογική, αγνοώντας τη σημασία των συναισθημάτων, της διαίσθησης, χωρίς να τολμούν να προσεγγίσουν νέους τρόπους σκέψης. Αλλά οι πρόσφατες διαπιστώσεις στην ψυχολογία, τη νευρολογία και άλλες επιστήμες έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων μεθόδων σκέψης και εκμάθησης. Η θεωρία της Πολλαπλής Νοημοσύνης, καθώς και τεχνικές ταχύρυθμης εκμάθησης που έχουν αναπτυχθεί, δείχνουν νέες δυνατότητες του ανθρώπου που δεν έχουμε μάθει να τις αξιοποιούμε συστηματικά.

Παράδειγμα των ανεκμετάλλευτων δυνατοτήτων μας είναι η μονόπλευρη χρήση του τεχνικές "εξισορρόπησης" περιλαμβάνουν κατάλληλα μουσικά ακούσματα, όπως για παράδειγμα η "αργή" κίνηση της μουσικής μπαρόκ, η οποία φαίνεται ότι του αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου μας, το οποίο όντας πιο «αναλυτικό» και ακολουθώντας έναν γραμμικό τρόπο σκέψης αποκλείει μια ολιστική θεώρηση του ανθρώπου και της ζωής.
Αποκορύφωμα - και θεμέλιο - αυτής της μονόπλευρης θεώρησης αποτελεί η ρήση του Καρτέσιου «σκέφτομαι άρα υπάρχω». Τώρα σύγχρονοι ερευνητές αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τον ελλιπή χαρακτήρα αυτής της θεώρησης.Επίκαιρο παράδειγμα το βιβλίο του Antοnio Damαsio "Descarte's mistake" («Το σφάλμα του Καρτέσιου»), στο οποίο ο διάσημος πορτογάλος νευρολόγος αντιστρέφει τα λόγια του Καρτέσιου και υποστηρίζει: «Υπάρχω (και αισθάνομαι), γι' αυτό σκέφτομαι».


Για τον Damasio η ανάπτυξη του ανθρώπινου είδους πρέπει να βασιστεί στην αντιμετώπισή του σαν μια ολότητα.Αυτές οι νέες θεωρήσεις έχουν οδηγήσει στην ανάπτυξη κάποιων τεχνικών που προσπαθούν να ενεργοποιήσουν το ("ξεχασμένο" στους περισσότερους) δεξί μας ημισφαίριο. 'Eνα "κόλπο" που χρησιμοποιούν αυτές οι τεχνικές, είναι να ανατεθεί σε ένα άτομο μια εργασία που το αριστερό ημισφαίριο θα την θεωρούσε άσκοπη και βαρετή - μιας και σκέφτεται κατά κανόνα ωφελιμιστικά - με αποτέλεσμα να παραχωρήσει τον έλεγχο στο δεξί ημισφαίριο, το οποίο με τη σειρά του φαίνεται να το διασκεδάζει.

Το αποτέλεσμα είναι μια πιο ισορροπημένη χρήση του εγκεφάλου. 'Aλλες ηχούν σε συχνότητες παρόμοιες με αυτές που συλλαμβάνουν τα αυτιά ενός εμβρύου και βοηθάει πολύ στην μακρόχρονη αποθήκευση πληροφοριών στη μνήμη. Για άλλους πάλι, ένα καλό κόλπο ισορροπημένης λειτουργίας των δύο ημισφαιρίων είναι η ... σιωπή! (την οποία φαίνεται να απεχθάνεται το αριστερό ημισφαίριο).Τέτοιες και άλλες παρόμοιες τεχνικές εφαρμόστηκαν σε μια σειρά "ανάπτυξης του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου" με την επωνυμία DLADIC, στο οποίο γράφτηκαν και το παρακολούθησαν πάνω από 300 άτομα από το 1992. Η βελτίωση των εγκεφαλικών λειτουργιών θεωρείται ότι ήταν σημαντική για τα άτομα. Η σειρά περιλάμβανε ασκήσεις προσοχής, συγκέντρωσης, διαλογισμό, αυτοσχεδιασμό, μουσικά ακούσματα κ.ά.

Τα άτομα που συμμετείχαν κλίθηκαν επίσης να απαντήσουν σε μια σειρά ερωτήσεων, όπως:Πώς αισθάνομαι όταν μου δίνεται η δυνατότητα να διορθώνω τα λάθη που έχω κάνει;- Πώς ζω με τα μικρά πράγματα;- Πώς τα βγάζω πέρα στη ζωή;- Τι αντιπροσωπεύουν τα λάθη μου;
Κανείς δεν ήταν υποχρεωμένος να δημοσιοποιήσει τις δημιουργίες του ή τις απαντήσεις, αν και μπορούσε να το κάνει αν ήθελε. Το τελικό αποτέλεσμα πάντως ήταν η αύξηση της δημιουργικότητας, της φαντασίας, της ευελιξίας μπροστά σε καταστάσεις, της ικανότητας συμβολισμού και γενικότερα της διανοητικής λειτουργίας των συμμετεχόντων.

Δεν ήταν λίγοι αυτοί που εντυπωσιάστηκαν με τις νέες δυνατότητές τους, όπως π.χ.
τις - κρυμμένες έως τότε - καλλιτεχνικές τάσεις τους.
Ο εγκέφαλος μέσα από ένα εγκεφαλογράφημα

Γενικά ο εγκέφαλός μας, ανάλογα με τη λειτουργία του, εκπέμπει ηλεκτρομαγνητικά κύματα σε διαφορετικές συχνότητες. Τα κύματα αυτά που καταγράφονται με ένα εγκεφαλογράφημα είναι γνωστά ως:- κύματα "βήτα" που παράγονται όταν είμαστε σε εγρήγορση ή ένταση γενικότερα (συχνότητας από 13 μέχρι 60 Hz), - κύματα "άλφα" που παράγονται όταν είμαστε σε κατάσταση φυσικής και νοητικής χαλάρωσης, ενώ ταυτόχρονα έχουμε συνείδηση του περιβάλλοντός μας (7-13 Hz), - κύματα "θήτα" που παράγονται όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση υπνηλίας (4-7 Hz) και- κύματα "δέλτα" που παράγονται όταν βρισκόμαστε σε βαθύ ύπνο (0,1-4 Hz).Οι επιστήμονες σήμερα υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος παρουσιάζει μεγαλύτερη δυνατότητα μάθησης και αφομοίωσης της πληροφορίας, όντας σε κατάσταση "άλφα". Την περισσότερη όμως ώρα μας σε κατάσταση εγρήγορσης, την περνάμε σε κατάσταση "βήτα"!


Για να βρεθεί κάποιος στην κατάσταση "άλφα" πρέπει να το προκαλέσει με διάφορες τεχνικές, στις οποίες περιλαμβάνονται ο διαλογισμός ή οι ασκήσεις χαλάρωσης. Μελετώντας εγκεφαλογραφήματα και άλλες διαγνωστικές μεθόδους, οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να εντοπίσουν κάποιες χημικές ουσίες που εκλύονται απ' τον εγκέφαλο όταν βρίσκεται σε κατάσταση "άλφα" και οι οποίες συμβάλλουν στην αύξηση της μαθησιακής ικανότητας.
Σ' αυτή την "βελτιωμένη" κατάσταση βρίσκει ευκαιρία να εκφραστεί καλύτερα το δεξί μας ημισφαίριο, να οραματιστεί, να συνθέσει, να αισθανθεί ή να παράγει καλό χιούμορ. Απ' την άλλη μεριά, οι νέες - ανησυχητικές - επιστημονικές αποκαλύψεις τείνουν να συνδέσουν την μονόπλευρη χρησιμοποίηση του αριστερού ημισφαιρίου, με εκφυλιστικές παθήσεις του εγκεφάλου όπως η νόσος Alzheimer.

Ποια είναι η θεραπεία; Να μάθουμε στον εγκέφαλό μας να σκέφτεται πέρα απ' τα καθημερινά, τα τετριμμένα και να αναπτύσσει νέα δημιουργικά ενδιαφέροντα (όπως π.χ. να γνωρίσουμε τον εαυτό μας).

ΠΗΓΗ: Esoterica.gr

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ - ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Συγγραφή: Μάξιμος Παχατίρογλου
Εκπαιδευτικός Μηχανολόγος
email: maxim_97@pathfinder.gr

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ – ΑΝΤΙΛΗΨΗ
Η αντίληψη του «εγώ» και του περιβάλλοντος, είναι το αποτέλεσμα που προκύπτει απ’ τον «μηχανισμό» δημιουργίας - λειτουργίας ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ του εγκεφάλου, μέσω επεξεργασίας του συνόλου των πληροφοριών που δέχεται από εσωτερικά και εξωτερικά ερεθίσματα, ηλεκτρικής βάσης αισθητήρων.
Η «διαφορά δυναμικού» (ηλεκτρολογικός όρος) των ηλεκτρομαγνητικών φορτίων μεταξύ των στοιχείων που σε κάθε περίπτωση αποτελούν το παν στο σύμπαν, και οι αντίστοιχες - ανάλογες χημικές αντιδράσεις, δημιουργούν το αίτιο για την εμφάνιση του φαινομένου, στην λειτουργία και συμπεριφορά του η στην μετάλλαξη της κατάστασης του, είτε αφορά τους ζώντες οργανισμούς, είτε την ανόργανο ύλη και την συνολική ενέργεια γενικώς που ορίζουν το Σύμπαν.

Είναι δεδομένο και επιβεβαιωμένο από εκατονταετίας και πλέον, ότι το Σύμπαν στην ολότητα του δεν είναι παρά ΕΝΕΡΓΕΙΑ. Ενέργεια που μετασχηματίζεται σε ύλη και αντίστροφα, κάτω από συγκεκριμένες νομοτελειακές συνθήκες και προϋποθέσεις.


Ο «μηχανισμός» δημιουργίας συνείδησης, λειτουργεί στη βάση και λογική ενός ηλεκτρονικού ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ (computer), με ασύγκριτη όμως πολυπλοκότητα της δομής του έναντι των σημερινών υπαρχόντων υπολογιστών, αλλά που όμως υπερτερούν σε ταχύτητα επεξεργασίας των δεδομένων πληροφοριών. Ο προσωπικός «ατομικός υπολογιστής μας», με τους αισθητήρες των νεύρο κυττάρων στην αλληλεξάρτηση τους, δημιουργούν εκτός του παράγοντα λογικής σειράς των δεδομένων πληροφοριών και επομένως προτροπή στην ορθολογική κατεύθυνση της αντίληψης μας, και σ’ εκείνες των συναισθηματικών φορτίσεων που δημιουργούνται απ’ τις έμφυτες και επίκτητες βιολογικές ανάγκες μας, στην κάλυψη των ψυχολογικών κενών (ασφάλειας, αποδοχής, διάκρισης κλπ.) που την απομακρύνουν απ’ το αντικειμενικά πραγματικό, στο εικονικό και ιδεατό.
Το «αποτέλεσμα» αυτής της επεξεργασίας των υπαρχόντων πληροφοριών, για την αντίληψη του ατόμου, ποιοτικά θα είναι ανάλογο της καλής η όχι λειτουργίας του «μηχανισμού» συνείδησης του εγκεφάλου του γενικώς, και στην ορθότητα η όχι αυτών των πληροφοριών που υπάρχουν στη μνήμη του. Η διαδικασία αυτή είναι κοινή αλλά και ανάλογη στον κάθε ζωντανό οργανισμό. Είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που δημιουργεί την ΑΝΤΙΛΗΨΗ των πραγμάτων.

Χωρίς ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ του ζώντος οργανισμού, σαν το «όλον» του επιμέρους κυττάρου του, δεν υπάρχει ούτε έχει απολύτως κανένα νόημα το οτιδήποτε. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για το κύτταρο όταν οι προϋποθέσεις αναπαραγωγής η επιβίωσης του παύουν να υπάρχουν.
Η λειτουργία του μηχανισμού δημιουργίας συνείδησης στον εγκέφαλο, (ανάλογος λειτουργικά του επεξεργαστή μνήμης computer) που την παράγει., αν και όταν διακοπεί η υπολειτουργήσει όπως συμβαίνει στον ύπνο (λιγότερο) η στην νάρκωση (περισσότερο), το «όλον» για το επί «μέρος» του, γίνεται ανύπαρκτο.

Το υποσυνείδητο που δεν αντικαθιστά το συνειδητό σε φυσιολογική κατάσταση λειτουργίας και εγρήγορσης του εγκεφάλου, γίνεται κυρίαρχο στη παραπάνω κατάσταση ύπνωσης που το συνδέει με την πραγματικότητα. Στο υποσυνείδητο υπάρχουν οι ίδιες πληροφορίες του συνειδητού, μόνο που δεν αξιολογούνται με την σειρά και την λογική του πραγματικού.
Είναι θα λέγαμε το υποπροϊόν της συνείδησης στην υπολειτουργία του μηχανισμού, σε καταστάσεις ύπνωσης η νάρκωσης, όπου το όνειρο η όραμα παίρνει διαστάσεις μιας εικονικής πραγματικότητας.

Στην περίπτωση κλινικού θανάτου του «όλου», η παύση λειτουργίας του μηχανισμού συνείδησης στον εγκέφαλο, προηγείται χρονικά αυτού των κύτταρων που τον αποτελούν, όπου εξακολουθούν να έχουν συνείδηση της οντότητας των για χρονικό διάστημα, και να βιώνουν στο περιβάλλον τους, μέχρι πλήρους στέρησης τροφής και οξυγόνου.
Στο επί μέρους του «όλου», (αποτελούμενο από διαφορετικά είδη κυττάρων ανά όργανο), η ζωή συνεχίζεται κανονικά αφού διαθέτουν ξεχωριστή συνείδηση της οντότητας και λειτουργίας των και εφόσον εξακολουθούν να υπάρχουν όλες εκείνες οι προϋποθέσεις και συνθήκες ζωής των.

Τα όργανα των αισθήσεων στο σύνολο τους και κατά περίπτωση, έχουν αντίστοιχα ένα σύνολο αισθητηρίων νεύρο- κυττάρων κατανεμημένων στο σώμα με αυστηρά συγκεκριμένο προορισμό και λειτουργία αίσθησης ( ζεστού, κρύου, όσφρησης, γεύσης, ηδονής, πόνου, όρασης κλπ), που δίνουν σχετικές και ανάλογες πληροφορίες στον μηχανισμό του εγκεφάλου για επεξεργασία.

Αθροιστικά και ανάλογα, δημιουργούν την αίσθηση συμπεριφοράς, αποδοχής η απόρριψης μέσω «άμυνας» η «επίθεσης» σε εσωτερικά η εξωτερικά ερεθίσματα. Η όλη διαδικασία λειτουργίας και επικοινωνίας μεταξύ των κυττάρων - νεύρο κυττάρων, στηρίζεται στη διαφορά δυναμικού ηλεκτρικής-μαγνητικής- χημικής-θερμικής κ.α. μορφών ενέργειας, που στο σύνολο τους αποτελούν βασικά φυσικά μεγέθη αλληλοεξαρτώμενα κατά περίπτωση, με ανάλογα αποτελέσματα του μέτρου συμμετοχής των, της δυναμικής των και της χρονικής διάρκειας εξέλιξης του φαινομένου αντίληψης.

Η παραπάνω περιγραφή δυναμικής αλληλεξάρτησης των κυττάρων, δεν αποτελεί επιστημονική φαντασία αλλά τεκμηριωμένο δεδομένο απ’ αυτήν.
Οι πληροφορίες, εμπειρίες κλπ, που δεχόμαστε στην διάρκεια της ζωής μας, καταγράφονται στην μνήμη του εγκεφάλου ως ηλεκτρικές μεταβλητές τάσης-έντασης στα νεύρο - κύτταρα και ανάλογα των πληροφοριών αυτών, δημιουργούν συμπλέξεις γνωσιολογικών – αναγνωρίσιμων ενοτήτων π.χ. συνδυασμός δυο η περισσότερων ηχητικών σημάτων στο «όλον» μιας μουσικής σύνδεσης, η μιας τηλεοπτικής εικόνας απ’ το σύνολο των φωτεινών η όχι στιγμάτων - σημάτων που την αποτελούν.

Κάθε σήμα από μόνο του δεν προσδιορίζει την όλη εικόνα ούτε ασφαλώς μια μουσική νότα την όλη σύνθεση. Με την ίδια λογική, κάθε ανθρώπινο κύτταρο από μόνο του δεν προσδιορίζει το «όλον» του ανθρώπου η του κάθε άλλου οργανισμού.
Ο μηχανισμός του εγκεφάλου, στη βάση της «λογικής νομοτελειακής συνέχειας»,της σύνθεσης και ανάλυσης , ενεργοποιεί άλλους επιμέρους μηχανισμούς επεξεργασίας προσδίδοντας έτσι, την γενική όλη «εικόνα» της αντίληψης και εξ αυτής, της άποψης η συμπεριφοράς μας.

Η γνώση των στοιχείων, ιδιοτήτων, αιτιών και λειτουργιών που συμβαίνουν γενικώς το σύμπαν, οι προϋποθέσεις συμπεριφοράς και μετάλλαξης των στη δημιουργία του πρώτου μονό-κυτταρικού οργανισμού, η ακόμη γενικότερα της δημιουργίας, λειτουργίας και μετάλλαξης του συνόλου των άστρων και γαλαξιών του σύμπαντος, είναι πλέον δεδομένα σε μεγάλο μέρος της «αλήθειας» τους, για την σύγχρονη επιστήμη.
Ο θάνατος των κυττάρων δεν είναι παρά η αρχή μετάλλαξης της εσωτερικής τους ενέργειας και της σύστασης τους, στην δημιουργία άλλης μορφής ζωής, ικανής να επιβιώσει στις επικρατούσες συνθήκες του περιβάλλοντος των, μη έχοντας την ανάγκη λειτουργίας του προηγούμενου «όλου».
Γνωρίζουμε σήμερα με μεγάλη προσέγγιση της αλήθειας, για μεγάλο αριθμό ερωτημάτων μας τι συμβαίνει στο μικρόκοσμο της βιοτεχνολογίας και στον μακρόκοσμο του αχανούς σύμπαντος. Πως δημιουργείται και εξελίσσεται χρονικά, πως λειτουργούν οι νόμοι της φύσης μέσω χημικών, ηλεκτρικών ,θερμοπυρηνικών η άλλων αντιδράσεων των διαφόρων στοιχείων.
Όλες αυτές οι γνώσεις, στο ΣΥΝΟΛΟ και στην αλληλεξάρτηση τους, δίνουν δυνατότητες περαιτέρω έρευνας και προσέγγισης της αντικειμενικής και μόνης ΑΛΗΘΕΙΑΣ των πραγμάτων, όπου σήμερα με βεβαιότητα μπορούμε να την προσεγγίζουμε και να αναγνωρίζουμε σε σημαντικό μέρος της.
Ότι συμβαίνει λειτουργικά στον άνθρωπο, αφορά όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, αφού οι προϋποθέσεις ύπαρξης και τα στοιχεία που μας αποτελούν είναι κοινά στο σύνολο τους, διεπόμενα απ’ τους ίδιους φυσικούς νόμους δημιουργίας και μετάλλαξης. Ο γενετικός κώδικας (DNA) όλων των ειδών, έχει περισσότερες ομοιότητες, παρά τις διαφορές που ορίζουν την μορφή και τις ιδιαιτερότητες του καθενός ξεχωριστά, στην προσαρμογή του περιβάλλοντος που τάχθηκε από την φύση για επιβίωση του.
Στην ουσία των πραγμάτων και όσον αφορά τις νοητικές αντιλήψεις μας, «ΕΙΜΑΣΤΕ» ΟΣΑ ΚΑΙ Ο΄ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ποσοτικά - ποιοτικά την ΑΛΗΘΕΙΑ της φύσης των πραγμάτων, και στην συνειδητή η μη δυνατότητα, απόρριψης επίκτητων πληροφοριών παράδοσης που οδηγούν μακριά απ’ αυτήν.
Η διαδικασία αυτή για τον καθένα μας, ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, προϋποθέτει γνώση επαρκή, επί όλων των δεδομένων της παγκόσμιας εμπειρίας και εξέλιξης, καθώς επίσης και των αντικειμενικών – υποκειμενικών παραγόντων ιδίας κριτικής θέσης τελικών συμπερασμάτων. Πόσο δηλαδή επηρεάζεται η κρίση και τοποθέτηση μας σε τέτοια ζητήματα, όπου το επίπλαστο αντικαθιστά το πραγματικό λόγω άγνοιας και ιδίων συναισθηματικών η άλλων καταστάσεων.
Το ΣΥΜΦΕΡΟΝ για παράδειγμα προτάσσεται απ’ το «εγώ» στη αντίληψη μας, και λαμβάνεται ως βασικό στοιχείο ενεργειών επιβίωσης, αυτοσυντήρησης, αυτοπροστασίας αλλά και επιβεβαίωσης της οντότητας μας .


Απ’ το συμφέρον όμως, προκύπτει η σκοπιμότητα, που εμποδίζει κριτικά τον δρόμο της αντικειμενικότητας. Η κρίση μας επομένως αν θέλουμε να έχει αντικειμενικότητα, δεν θα πρέπει να αγνοεί η να μην λαμβάνει υπ’ όψιν στοιχεία όπως αυτό, που μας ορίζουν στο σύνολο τους απ’ τη φυσική μας υπόσταση.
Η συνδυαστική επεξεργασία όλων αυτών των πληροφοριών, δημιουργούν ανάλογες αντιλήψεις των πραγμάτων, που όσον αφορά το περιβάλλον μπορεί η αίσθηση να είναι εν «πολλοίς» κοινή, αλλά η προερχόμενη απ’ τις επίκτητες πληροφορίες, διαφοροποιεί και διακρίνει τον καθένα ξεχωριστά στην μοναδικότητα του.
Μια μοναδικότητα που φέρνει την προσωπική σφραγίδα, του καθενός, αλλά πάντα με επιρροές του κοινωνικού προτύπου που μεγάλωσε, σε αρχές, ήθη, άξιες, φοβίες και λοιπές πληροφορίες, προερχόμενες κυρίως απ’ την παράδοση.
Αν οι γνώσεις μας είναι επαρκείς στο αντικείμενο της δραστηριότητας μας, τότε αποδίδουμε ικανοποιητικά, αν όχι κάνουμε λάθη. Λάθη, διότι ο εγκέφαλος μας λειτουργεί σε λάθος η ανεπαρκείς πληροφοριακές βάσεις που έχουν καταχωρηθεί στην μνήμη, και η επεξεργασία τους οδηγεί κατά κανόνα και λογικά, σε λάθος συμπεράσματα η ενέργειες, όπου στο σύνολο και στην ποιότητα τους, μας αποτελούν και μας ορίζουν.

Η απόρριψη - διόρθωση των λαθών αυτών είναι διαδικασία δύσκολη έως αδύνατη υπόθεση για τους περισσότερους, διότι έτσι «βολεύει» λειτουργικά «τεμπέλικα» τον εγκέφαλο που δεν αρέσκεται σε αναθεωρήσεις των υπαρχόντων πληροφοριών του, βασανιστικά γι’ αυτόν στην επεξεργασία και καταγραφή άλλων πολυσύνθετων εννοιών. Με τον καιρό γίνεται συνήθεια οκνηρίας (τεμπελιάς) και καθεστώς μόνιμης απραξίας δημιουργικής λειτουργίας της σκέψης για προβληματισμούς και ορθολογικές απαντήσεις.
Αν λοιπόν η «συνήθεια» πνευματικής οκνηρίας γίνεται με τον καιρό «δεύτερη φύση» μας, τότε χρειαζόμαστε αφύπνιση και προβληματισμό με αυτοκριτική διάθεση αναθεώρησης, πολλών η και όλων ενδεχομένως των μέχρι σήμερα απόψεων και αντιλήψεων μας. Κάτι τέτοιο ασφαλώς, συνεπάγεται Παιδεία που να μην εμπλέκει η να συσχετίζει την Επιστήμη με την Θεολογία , την Φυσική με την Μεταφυσική, το πραγματικό με το ιδεατό - φανταστικό.
Χρειαζόμαστε γνώσεις και νοοτροπία επιστημονικής λογικής ανάλυσης, όλων των θεμάτων που μας αφορούν ως νοήμονα όντα.

Άντ’ αυτού και παρ’ ότι βρισκόμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα με συσσωρευμένη εμπειρία και γνώσεις, που απομυθοποιούν μύθους και παραδόσεις, υποχρεωνόμαστε να ακολουθούμε πρότυπα παιδείας, μεσαιωνικής, μυστηριακής, σκοταδιστικής αντίληψης λόγω «εθνικών» κυρίως σκοπιμοτήτων.

Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων ανθρώπων, όχι μόνο δεν οδηγείται, όσο οι καιροί απαιτούν απ’ τις εξελίξεις των νέων επιστημονικών δεδομένων, στην αναθεώρηση επίπλαστων εικονικών, νοητικών καταστάσεων και προσαρμογής της αντίληψης των, στην επιστημονική λογική ερμηνεία της πραγματικότητας αλλά αντίθετα καλούνται με όλα τα μέσα να υπηρετήσουν την παράδοση, που αφορά κυρίως ένα σκοταδιστικό παρελθόν και αντιλήψεις, ξεπερασμένες και ανούσιες για τα δεδομένα της εποχής μας .
Οι παραδόσεις, εκτός των όποιων ιστορικών η μυθικών γραφικοτήτων του παρελθόντος, επιβάλλεται να διατηρούνται για να μας διδάσκουν τα λάθη, παραλήψεις, σκοπιμότητες και ιδιαιτερότητες στην πολιτιστική μας εξέλιξη. Αν και όταν όμως όλ’ αυτά γίνονται «φετίχ» στην συνείδηση μας, μόνο κακό μπορούν να κάνουν στις αντιλήψεις μας γενικώς.


Η όποια πρόοδος αντίληψης της αντικειμενικής πραγματικότητας του μέσου ανθρώπου, προχωρεί με βήμα σημειωτόν, όταν ταυτόχρονα οι επιστημονικές εφαρμογές και γνώσεις κινούνται με την ταχύτητα του φωτός.
Για παράδειγμα, στην εποχή μας δεν υπάρχει μέρα που να μην ανακοινώνεται μια επιστημονική ανακάλυψη η εφαρμογή. Πόσοι από μας ενδιαφέρονται να πληροφορούνται σχετικά; Ελάχιστοι στο σύνολο μας. Πως γίνεται επομένως να διαφοροποιήσουμε τις αντιλήψεις μας όταν έχουμε άγνοια κι αδιαφορία για το κάθε νέο που προάγει τη γνώση έναντι της παράδοσης και του θεοκρατικού μύθου;

Προσπαθώντας να πλησιάσουμε την ΑΛΗΘΕΙΑ, θα διαπιστώσουμε σχεδόν αμέσως, ότι δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Δεν είναι, διότι αντικειμενικά δεν έχουμε επαρκή η το πιθανότερο καθόλου γνώση της φύσης των προβλημάτων που εξετάζουμε πολλές φορές, και επομένως τα όποια υποκειμενικά συμπεράσματα μας, έχουν σχετική η και καθόλου άξια, έναντι της φύσης των, η των αιτιών που τα προκαλούν.
Η γνώση σε συνάρτηση με την αίσθηση καθορίζουν την αντίληψη του πράγματος, που όμως όποια κι αν είναι αυτή, δεν μπορεί να αντικαταστήσει το απόλυτα ΑΛΗΘΙΝΟ αν γνωρίζουμε μόνο μέρος απ’ το «όλον» του.
Στις φιλοσοφικές αναζητήσεις τέτοιων προβλημάτων, όποια υπόθεση κάνουμε γενικώς , αν δεν προτάσσουμε την επιστημονική λογική και πρακτική μέσω του ορθολογισμού, τότε με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε σε αποπροσανατολισμό απ’ την αντικειμενική ΑΛΗΘΕΙΑ του ζητούμενου.

Ο αποπροσανατολισμός της αντίληψης, γίνεται κυρίως και κατ’ αρχήν απ’ το άμεσο οικογενειακό – φιλικό περιβάλλον και απ’ τους ταγμένους γι’ αυτό το σκοπό «δασκάλους», στην συστηματική και προγραμματισμένη απ’ την εκάστοτε εξουσία παρεχόμενη παιδεία σκοπιμότητας.
Η καταγραφή στη μνήμη του εγκέφαλου,( απ’ την πρώτη στιγμή της ύπαρξης μας) πληροφοριών που σχεδόν στο σύνολο τους δεν έχουν επιστημονική βάση θεώρησης των πραγμάτων, αλλά την παράδοση (με τις όποιες σκοπιμότητες ερμηνείας εμπεριέχει αυτή), γίνεται θεμέλιο δόμησης της μετέπειτα πορείας αντίληψης μας. Στο σύνολο των ανθρώπων, ελάχιστοι συγκριτικά μπορούν να ξεφύγουν και να διαφοροποιηθούν αυτοβούλως απ’ τα πρωταρχικά στοιχεία δόμησης του «εγώ», στα κατεστημένα απ’ την παράδοση πρότυπα και αξίες ζωής.

Όλα όσα αφορούν το σύμπαν στη δομή και λειτουργία του, καθώς και της έμβιας ζωής ως αναπόσπαστο μέρος του, έχουν αρχή – τέλος – αρχή και ούτω καθ’ εξής νομοτελειακά. Η εκάστοτε ενδιάμεση κατάσταση είναι το ορατό και άμεσα αντιληπτό γεγονός του παρατηρητή. Το γεγονός όμως καθεαυτού, δεν μπορεί να εξηγηθεί ολοκληρωμένα και τεκμηριωμένα αν ταυτόχρονα δεν γνωρίζουμε την αιτία που το προκάλεσε στην αρχή του.
Το «τέλος», ορίζει την «αρχή», μιας νέας εξελιγμένης κατάστασης δεδομένων και επομένως τη δημιουργία νέου γεγονότος η φαινομένου.

Οι επιστήμες που εξετάζουν και ερευνούν γεγονότα η φαινόμενα , προσπαθούν κάθε φορά να εισχωρήσουν σε βάθος τη γνώση και να γνωρίσουν τα αίτια που τα προκαλούν. Αυτή η διαδικασία για να είναι εφικτή, συνεπάγεται προηγούμενες γνώσεις εξειδικευμένες κάθε φορά και ανάλογες των προβλημάτων. Στο σύνολο και με άμεση συσχέτιση όλων αυτών, μπορούμε να κατανοήσουμε και να διακρίνουμε σε μεγάλο βαθμό την ΑΛΗΘΕΙΑ των πραγμάτων. Αν λοιπόν επιδιώξουμε να σχηματίσουμε αντικειμενική αντίληψη των πραγμάτων πρέπει πρώτιστα να εξετάζουμε τα γεγονότα από τις ρίζες των αιτιών που τα προκάλεσαν και όχι απλά σαν δεδομένα και πάγια στην κατάσταση που υπάρχουν και φαίνονται.

Το τρίπτυχο «γέννηση, ζωή, θάνατος» αφορά τη λειτουργία της φύσης και του σύμπαντος, με νόμους και κανόνες δεδομένους κι αναλλοίωτους. Η γνώση τους είναι στοιχείο απαραίτητο για την ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ των πραγμάτων. Όταν και όπου υπάρχει αυτή η γνώση σε επάρκεια, γίνεται εύκολη υπόθεση η πρόβλεψη του αποτελέσματος, με μαθηματική ακρίβεια για το μελλοντικό. Όταν η γνώση είναι μερική η ανύπαρκτη στο ζητούμενο, ο καθένας μπορεί να δίνει οποιαδήποτε ερμηνεία και ανάλογη της υποδομής του σε γνώσεις, κουλτούρα και παιδεία που διαθέτει.

Ένας πολύπλοκος μηχανισμός που αποτελείται από χιλιάδες μικρά η μεγάλα εξαρτήματα, το καθένα ξεχωριστά απ’ αυτά, δεν αντιπροσωπεύει καθόλου και σε τίποτα τον λόγο και ρόλο ύπαρξης του «όλου» μηχανισμού και του προορισμού του. Έχει δική του οντότητα και ιδιότητες που το καθιστούν ικανό και κατάλληλο να παίξει τον μικρό η μεγαλύτερο ρόλο του στο «όλον».
Το ίδιο συμβαίνει με τις «βιολογικές μηχανές» του ζωικού μας κόσμου, όπως ασφαλώς και στον άνθρωπο. Στα δισεκατομμύρια των κυττάρων που τον αποτελούν, το καθένα ξεχωριστά, έχει τη δική του οντότητα και αντίληψη της ύπαρξης και προορισμού του, αλλά από μόνο του δεν ορίζει σε τίποτα το «όλον» του ανθρώπου.
Η πλήρης γνώση της αλληλεξάρτησης του «όλου» απ’ το «επί μέρους» και αντίστροφα, δίνει το δικαίωμα υπεύθυνης γνώμης, έκφρασης η τοποθέτησης. Είναι σε κάθε περίπτωση ο ειδικός εξειδικευμένος άνθρωπος. Υπάρχει όμως τέτοιου είδους εξειδίκευση για την παγκόσμια γνώση κι’ εμπειρία από μεμονωμένο άτομο, προκειμένου να πάρει θέση και απόφαση για άλλα πολυσύνθετα ζητήματα; Όχι ασφαλώς. Αυτό το πρόβλημα «λύνεται» από την αθροιστική γνώση και εμπειρία των πολλών που αποτελούν την «ομάδα η το συμβούλιο εργασίας».
Η αφομοίωση «της παγκόσμιας γνώσης και εμπειρίας» σε ατομικό – προσωπικό επίπεδο, είναι ανέφικτη υπόθεση. (προς το παρόν τουλάχιστον, γιατί στο απώτερο μέλλον ….όλα είναι δυνατά μέσω των εμφυτευμάτων microchips στον εγκέφαλο). Αυτή την αδυναμία αφομοίωσης της παγκόσμιας γνώσης και εμπειρίας απ’ το μεμονωμένο άτομο και η ανασφάλεια του που πηγάζει απ’ αυτή την άγνοια του, εκμεταλλεύεται ο θεοκράτης «δάσκαλος», που προτάσσει και συγκρίνει, στην «παντοδυναμία και παντογνωσία» του ιδεατού Θεού προκειμένου να τον φοβίσει, να υποτάξει και να ευνουχίσει την δυναμική της οντότητας του που απ’ τη φύση του κληρονόμησε.


Το άτομο όμως απολαμβάνει και βιώνει ζωή του, από το σύνολο της παγκόσμιας γνώσης και εμπειρίας και όχι μόνο απ’ τις αποκλειστικά δικές του ικανότητες. Αυτή τη «λεπτομέρεια» έντεχνα την αποσιωπούν η και αγνοούν να την προτάξουν στα κηρύγματα τους. Την άμεση σχέση και συνάρτηση δηλαδή του ατόμου από την προσφορά της παγκόσμιας γνώσης και εμπειρίας στην καθημερινότητα και στη ζωή του γενικότερα.