ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ - ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Συγγραφή: Μάξιμος Παχατίρογλου
Εκπαιδευτικός Μηχανολόγος
email: maxim_97@pathfinder.gr

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Γενικά περί Φιλοσοφίας.
Η φιλοσοφία (παρεξηγημένη έννοια από πολλούς στις μέρες μας και όχι μόνο), της επιστημονικής τεκμηριωμένης η ζητούμενης ΑΛΗΘΕΙΑΣ, δεν γίνεται, δεν μπορεί και δεν πρέπει να εμπλέκεται με την ιδεαλιστική, μεταφυσική, η θεολογική «φιλοσοφική» θεώρηση των πραγμάτων, όπως πολλοί επιχειρούν να παρουσιάσουν.

Όλοι αυτοί που προτάσσουν και εκφράζουν με τον ένα η άλλο τρόπο, το υποθετικό- ιδεατό - μυστηριακό, σε αντίθεση του αντικειμενικά τεκμηριωμένου πραγματικού , αποπροσανατολίζουν σκόπιμα τις αντιλήψεις των ανθρώπων, συνειδητά όταν εκφράζουν ίδια συμφέροντα, η ασυνείδητα λόγω άγνοιας, αφέλειας η ακόμα και βλακείας.
Η ΑΛΗΘΕΙΑ που διαπραγματεύομαι παρακάτω, είναι αυτή που προκύπτει με ρεαλιστική προσέγγιση, ορθολογιστικής ανάλυσης, των δεδομένων τεκμηριωμένων πληροφοριών, του «επιμέρους» προς το «όλον» και αντιστρόφως, χωρίς συναισθηματικές – υποκειμενικές φορτίσεις που εξετάζω κάθε φορά, μέσω και μόνο της αντικειμενικής- επιστημονικής λογικής και γνώσης γι’ αυτά.

Θεωρώ πως μ’ αυτή τη βάση, και μόνο από αυτήν, μπορούμε να φιλοσοφήσουμε για το οτιδήποτε.
Να προεκτείνουμε δηλαδή την έρευνα νοητικά-υποθετικά αρχικά για το ζητούμενο, μέχρι αποδείξεως του η όχι με βάση την ήδη υπάρχουσα τεκμηριωμένη γνώση μας γι’ αυτό. Αυτό λέγεται ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, η οποία ασφαλώς και δεν περιορίζεται μόνο στον χώρο της εφαρμοσμένης τεχνογνωσίας – τεχνολογίας. Καλύπτει τον άνθρωπο σε όλα όσα τον αφορούν νοητικά, στις σχέσεις του με τους άλλους και το περιβάλλον, τις ανησυχίες και ανασφάλειες του, τις πολιτικές, οικονομικές, θρησκευτικές, ιστορικές στιγμές του κλπ.
Προϋπόθεση πριν από όλα τα ανωτέρω, είναι η πλήρης κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, με τις κληρονομικές η επίκτητες καταβολές και ανασφάλειες που διαμορφώνουν ιδέες , άξιες, πρότυπα και συμπεριφορές. Όλ’ αυτά δηλαδή που αποτελούν τελικά το διαμορφωμένο «εγώ» μας μέσω της συνείδησης – αντίληψης μας.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ
-Τα παρακάτω αναφερόμενα, απευθύνονται σ’ όλους εκείνους, όπου ανεξάρτητα του «επίσημου» πολιτειακού επιπέδου σπουδών τους, υποχρεώθηκαν λόγω και κυρίως της παιδείας και βιωμάτων τους, να μην ενδιαφέρονται, να μην σκέπτονται η να προβληματίζονται δημιουργικά και τεκμηριωμένα στην αναζήτηση της αλήθειας των πραγμάτων.
Σ’ όλους αυτούς που αποτελούν τις πλειοψηφίες των κοινωνιών του κόσμου, τους τυφλούς πιστούς των μεταφυσικών, ιδεατών δογμάτων, στους ουσιαστικά απαίδευτους της επιστημονικής σκέψης και λογικής.
Στους παραπληροφορημένους σκόπιμα των ιστορικών εξελίξεων της ανθρωπότητας, στους φανατισμένους, «κολλημένους» οπαδούς στείρων ιδεών και συμβόλων.
Των ανθρώπων εκείνων, όπου ο παράγοντας αντίληψης, ορίζεται κυρίως συναισθηματικά – συμφεροντολογικά, σε «αλήθειες» που «βολεύουν» κατά περίπτωση και συγκυρίες. Τέλος σ’ όλους μας, όπου φυγομαχούμε απ’ την ΑΛΗΘΕΙΑ που «πονάει», αν δεν κολακεύει τη δομή αντίληψης του «εγώ» μας και των ίδιων συμφερόντων μας.

Η προσωπική «αλήθεια» που μας εκφράζει, δεν μπορεί παρά να έχει μερική η και καμία αξία, για ζητήματα όπου οι γνώσεις μας είναι αντικειμενικά ελλιπείς η ανύπαρκτες. Η «δική μας αλήθεια» εκδηλώνεται κυρίως σαν αντανάκλαση της συναισθηματικής υποκειμενικότητας μας και των όποιων σκοπιμοτήτων η συμφερόντων εκφράζουν την καθημερινότητα της ζωή μας.

Ο ρεαλιστικά σκεπτόμενος, με καλοπροαίρετη διάθεση, μπορεί να συμφωνήσει η να διαφωνήσει συγκρίνοντας τις δικές του απόψεις - θέσεις μ’ αυτές που αναφέρονται παρακάτω με κριτήρια και γνώμονα, την επιστημονική τεκμηρίωση περί του αντιθέτου, χωρίς στείρους εγωισμούς η άλλες αγκυλώσεις που οδηγούν στο πουθενά…

Το καλοπροαίρετο βέβαια, συνεπάγεται κυρίως αυτοκριτική διάθεση, υπέρβαση του συναισθηματικού και του ατομικού συμφέροντος, (επανέλεγχο ιδίων κατεστημένων «αξιών» συντηρητικού χαρακτήρα κυρίως), και αναθεώρηση τους - αν και όταν χρειάζεται-, όσο κι’ αν αυτό ακούγεται ουτοπιστικό στην πράξη, για τον μέσο και όχι μόνο άνθρωπο.

Υπέρβαση και αμφισβήτηση του δομημένου «εγώ» μας δηλαδή, προκειμένου να πλησιάσουμε μέσω της αντικειμενικής ΓΝΩΣΗΣ, την ΑΛΗΘΕΙΑ των πραγμάτων.

Το «κέρδος» μιας τέτοιας προσπάθειας, είναι μια νέα αντίληψη που απομυθοποιεί τις επίκτητες δοσμένες φοβίες από την παράδοση, που κληρονομούμε έτσι κι’ αλλιώς από κάθε είδους «διδασκάλους», που παίζουν κυρίαρχο ρόλο στη διαμόρφωση της, για τα πράγματα ειδικώς και γενικώς, μέσα απ’ τις εκάστοτε ιστορικές κοινωνικές αντιλήψεις, όσον αφορά αξίες και ταμπού. Μαθητεύουμε να υπακούμε στα κοινώς παραδεκτά του συστήματος για προσαρμογή μας σ’ αυτό.

Προσαρμοζόμαστε ανάλογα της παιδείας που έχουμε, των συμφερόντων που μας εκφράζουν, των φιλοδοξιών μας κλπ, χωρίς ιδιαίτερη η και καμία προσπάθεια (για τους περισσότερους από μας), σε ενδεχόμενη αναθεώρηση πολλών εξ αυτών των στοιχείων που μας διακρίνουν.

Η αναθεώρηση ιδεών και θέσεων, χάριν της ΑΛΗΘΕΙΑΣ, που μπορεί να βρίσκεται σε σύγκρουση του δομημένου «εγώ» μας, είναι το πρόβλημα στις σχέσεις και θέσεις μας με τους άλλους.

Στις συζητήσεις μας, σπάνια ακούμε με προσοχή τον συνομιλητή μας και σπανιότερα προσπαθούμε να δούμε απ’ τη δική του μεριά το ζήτημα που εξετάζουμε κάθε φορά. Στην πραγματικότητα διάλογος ουσίας, με τελικά συμπεράσματα τεκμηριωμένα και κοινώς αποδεκτά, δεν γίνονται παρά μόνο στον χώρο των θετικών επιστημών. Σε όλα τα άλλα ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα, το μέλλον μας, την πολιτική, την οικονομία, την θρησκεία κλπ, ο καθένας είθισται να κάνει τον δικό του μονόλογο.
Αν δεν τολμήσουμε να υπερβούμε το «εγώ» μας, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να την «ψάξουμε», ούτε ασφαλώς να δεχτούμε την ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ.
Ιδιαίτερα δε, αν θίγει τα ατομικά συμφέροντα η τις επίκτητες «αξίες» μας, όπου θα δίναμε και τη ζωή μας γι’ αυτές, προκειμένου να τις υπερασπιστούμε….
Έτσι όμως, η «αλήθεια» μας γίνεται υποκειμενική, υποκριτική, συμφεροντολογική κλπ. Στην ΑΛΗΘΕΙΑ που δεν αγγίζει «εγώ» μας», γυρίζουμε την πλάτη και ταυτόχρονα θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε σωστά τοποθετημένοι με τις απόψεις μας, γενικώς και για όλα…..η απλώς δηλώνουμε παθητικά αδιάφοροι γενικώς και για όλα….

Είμαστε όμως έτσι σε θέση να διακρίνουμε ανεπηρέαστοι απ’ το δομημένο «εγώ» μας την ΑΛΗΘΕΙΑ, απ’ το κοινώς λογικά παραδεχτό τεκμηριωμένο ψέμα που προβάλλεται ως ΑΞΙΑ και στόχος ζωής; Από τη μια μεριά έχουμε ως βάση εκτίμησης των πραγμάτων τον συναισθηματικό παράγοντα κι’ από την άλλη την λογική. Δυο στοιχεία που συνυπάρχουν και καθορίζουν την αντίληψη μας,(αλληλοσυγκρουόμενα συνήθως ) ανάλογα του μέτρου που το καθένα απ’ αυτά κυριαρχεί στο «εγώ» μας, προκειμένου να νοιώθουμε καλά με τον εαυτό μας και τους άλλους, αποφεύγοντας τις «κόντρες», συμφωνούντες υποκρινόμενοι, όταν και αν δεν μας «παίρνει» για το αντίθετο…..